Scriptschrijver Paul Rudnick wilde een film schrijven voor Bette Midler. Met in het achterhoofd Some Like it Hot, waarin twee muzikanten nadat ze getuige zijn van een moord als vrouwen verkleed onderduiken in een damesbende, wilde hij een vergelijkbare situatie creëren voor een vrouw, compleet met verkleedpartijen. Hij dacht al snel aan nonnen en showgirls. Er ontstond een comedy over een showgirl uit Atlantic City wiens carrière nooit van de grond was gekomen. Na getuige te zijn geweest van een moord, gepleegd door haar maffia vriend moest ze zich als non verkleden en onderduiken in een klooster. Haar carrière zou in het klooster een nieuwe dimensie krijgen door het kerkkoor naar grote hoogten te leiden. Showbizz versus de kerk en de showbizz zou winnen.

Touchstone (Disney) kocht het idee in 1990, ook met Bette Midler in gedachten als de showgirl. De ontwikkeling van de film bleef echter steken tot Rudnicks contract in 1991 afliep. Vervolgens werden de scriptschrijvers Jim Cash en Jack Epps Jr. gevraagd het script verder te bewerken. De locaties werden veranderd en de heldin moest in meer gevaarlijke situaties terechtkomen. Bette Midler was nog steeds niet enthousiast en nadat ze ook niet de regisseur van haar voorkeur kreeg zag ze af van de rol.

Nadat regisseur Emile Ardolino het aangepaste script gelezen werd besloten Rudnick weer in te huren om het script wederom aan te passen. Weer veranderden de locaties en vele versies volgden elkaar in hoog tempo op. Na een maand had Rudnik het helemaal gehad en ging op vakantie.

De producent was na het afhaken van Bette Midler intussen op zoek naar een nieuwe ster voor de rol van Deloris van Cartier. Ze dachten aan Cher, Tracey Ullman en Madonna, maar boden uiteindelijk de rol voor twee miljoen dollar aan, aan Whoopi Goldberg die net een Oscar had gewonnen voor haar rol in Ghost. Ze waren alleen vergeten te vragen of ze wel kon zingen. Het antwoord op die vraag was nee, maar de producenten waren er van overtuigd dat ze dat wel kon leren. Goldberg miste echter de eerste drie afspraken met de zangleraar en dat was het begin van een vete tussen Disney en Whoopi Goldberg.

Het volgende probleem tussen Goldberg en de producenten was de casting van Eddie, de agent die verliefd is op Deloris. Omdat de acteur die de moordende maffiavriend van Deloris zou spelen blank was, wilden de producenten een zwarte acteur casten voor de rol van Eddie. Goldberg was bang dat de huidskleur het enige criterium zou zijn en gaf zelf een aantal voorkeuren op van acteurs waar ze mee wilde samenwerken (blank en zwart). Geen van deze acteurs was beschikbaar. Uiteindelijk werd de zwarte Bill Nunn gecontracteerd voor de rol. In de uiteindelijke film werd de liefdesrelatie tussen Deloris en Eddie door Ardolino weg gesneden.  

Nu de cast compleet was, bleef het probleem van het script over. Nancy Meyerswerd ingehuurd, maar zonder het gewenste resultaat. Uiteindelijk liet Goldberg Carrie Fisher opdraven. Met nog twee weken te gaan voor de opnames zouden beginnen werd dag en nacht geschreven, overlegd en herschreven. De opnames waren al twee keer eerder uitgesteld en meer uitstel was niet mogelijk. Op 23 september 1991 begonnen de opnames dan ook zonder een compleet script.

drie weken later ontstonden opnieuw problemen bij de opnames van een scène waarin Deloris haar vasten verbreekt door een tomaat uit de moestuin van het klooster te stelen en op te eten. De scène was al een keer aangepast omdat Goldberg weigerde een basketbal door een ring te gooien omdat te stereotiep was voor zwarten. Ook het stelen van een tomaat vond ze te rolbevestigend. De basketbalscène werd geschrapt, maar de tomaat niet. Tot haar grote woede belden de producenten haar manager omdat ze niet meewerkte. Uiteindelijk wist Ardolino haar zover te krijgen dat ze de scène speelde.

Nadat het contract met Fisher was afgelopen werd een volgende scriptschrijver aan het team toegevoegd, Robert Harling. Tijdens de opnames in San Fransisco bewerkte hij dagelijks vanuit zijn hotelkomer de scènes die kort daarna opgenomen zouden worden.
Ardolino kwam iedere dag na de opnames naar het hotel om de scènes te bespreken. Later werd nog een schrijver toegevoegd, Eleanor Bergstein).

In november publiceerde Variety een artikel met de negatieve opmerking die Goldberg op een feestje had gemaakt over Disney. De producenten riepen de manager van Goldberg op het matje. Die verweerde zich door te zeggen dat het een grap was die was bedoeld voor een select groepje zwarte collega´s.
 

In december werden de opnames afgerond en kon Ardolino zich terugtrekken om de film te editten. In februari was de eerste keer dat de ruwe versie van de film aan een testpubliek werd vertoond. De reacties waren zeer positief.

Ondanks alle problemen werd de film binnen de geplande tijd gemaakt en, met uitzondering van de kosten voor de schrijvers, binnen het gesteld budget. De schrijvers haalden geen van allen de aftiteling. Op de aftiteling stond alleen de naam Joseph Howard, een pseudoniem voor Paul Rudnick. Rudnick zag het uiteindelijke script niet als zijn werk en wilde zijn naam er niet aan verbinden. Nadat Disney de aftiteling 'Screenplay by Goofy' had afgewezen werd de naam Joseph Howard gekozen.

De kerk waarin Deloris onderduikt is St. Paul's Catholic Church in Noe Valley, San Fransisco. Dit is een goede buurt. Om de buurt een getto-uitstraling te geven werden de winkelgevels aan de overkant van de kerk verbouwd. Het politiebureau in Reno is feitelijk het postkantoor. Volgens Ardolino zag het echte politiebureau er niet genoeg uit als een politiebureau

De film werd een onverwachte, wereldwijde grote hit en een sequal volgde in 1993, Sitser Act II, back in de habit.

De musical

De musical Sister Act is dan wel gebaseerd op de film uit de Disneystal, het is geen Disney theaterproductie. De producenten, the Alliance en Pasadena Playhouse kochten de rechten van Disney om het verhaal te bewerken tot een musical. Ondanks dat het geen Disneyproductie was had het productie/creatieve team een hoog (ex-)Disneygehalte. Het initiatief voor Sister Act, de musical kwam van Peter Schneider. Hij was zes jaar eerder gestopt bij Disney om zich meer op theater te kunnen toeleggen. Hij was drie jaar bezig om het creatieve team samen te stellen. Onder hen:

• Peter Schneider (regie) voormalig bestuursvoorzitter van Walt Disney Studios
• Bill en Cheri Steinkellner (script) werkten mee aan Disney's Teacher's Pet
• Alan Menken (muziek) meer dan 20 jaar componist voor vele Disney-producties
• Glenn Slater (liedteksten) die liedteksten schreef voor de Broadwayversie van The Littke Mermaid

Menken wilde alleen meewerken als hij alle muziek nieuwe mocht componeren. Dat kwam goed uit want Mowtown gaf de rechten voor de in de film gebruikte muziek niet vrij. Menken veranderde de muziekstijl van gospel en soul naar disco waardoor het verhaal zich in de jaren 70 zou gaan afspelen (in plaats van in de jaren 90 zoals in de film). Schneider had eerst reserveringen om de musical in de jaren 70 te plaatsen maar ging overstag. Naast een verplaatsing in de tijd vond ook een geografische verplaatsing plaats. De locatie waar het verhaal zich afspeelde veranderde van Reno en San Fransisco in Philadelphia.

Een eerste opzet van de show werd gemaakt, waarna een aantal leesseries begon. Na 29 uur repeteren, waarin de opzet van de show regelmatig werd aangepast volgden twee leesuitvoeringen op het toneel. Op basis van de reacties van het publiek werd de show verder ontwikkeld. In september 2006 begonnen de repetities voor de wereldpremière van Sitser Act, the musial.

De musical ging op 24 oktober 2006 in het Pasadena Playhouse in première met Dwan Lewis in de rol van Deloris Van Cartier en Elizabeth Ward als moeder-overste. Na een succesvolle serie voorstellingen en twee verlengingen van de speelperiode verhuisde de show volgens plan naar het Alliance Theatre in Atlanta waar het vijf weken zou spelen. In de periode tussen Pasadena en Atlanta werd de show door het creatieve team flink aangepast. Er werden enkele nummers toegevoegd en ze probeerden de show met ongeveer een kwartier in te korten. De show ging op 17 januari 2007 in Atlanta van start, maar het succes was een stuk minder dan in Pasadena en de speelperiode werd ingekort. De geplande verhuizing naar Broadway bleef hierdoor uit.

In 2008 waren er de eerste geruchten dat Sister Act naar West End zou gaan. De musical nieuwe leven in geblazen met een besloten workshop in Londen van een grotendeels aangepaste show. Op basis van de workshop werd besloten de musical verder te bewerken voor West End met als producenten Stage Entertainment en Whoopi Goldberg. De structuur van de show werd aangepast, wat was terug te zien in de songlist.

Ook was er speciale aandacht voor de casting. De zoektocht naar de perfecte Deloris Van Cartier nam het meeste tijd in beslag. Na een jaar werd de 24 jarige Patina Miller gevonden. Met een reeks mensen die hun sporen in het theater al ruim hadden verdiend (o.a. Sheila Hancock (Moeder Overste), Ian Lavender (Monsigneur Howard) en Katie Rowley Jones (Zuster Mary-Robert) en West End debutant Patina Miller werd een cast met aantrekkingskracht samengesteld.

Naast de keuze voor een aansprekende cast werd Anthony Van Laast werd aangetrokken voor de choreografie. Ook het minimalistische decor werd drastisch aangepakt door Klara Zieglerova. Verder werden kostuumontwerper Lez Brotherston, geluidsontwerper Mick Potter en lichtontwerper Natasha Katz aan het creatieve team toegevoegd.

Na een reeks previews sinds 7 mei 2009 ging de musical op 2 juni 2009 in het London Palladium, waar daarvoor de Sound of Music had gespeeld, in première. In augustus 2010 nam Whoopi Goldberg tijdelijk de rol van Moeder Overste over van Sheilka Hancock die een eerdere verplichting had. Helaas moest Whoopi Goldberg de show voortijdig verlaten in verband met het overlijden van haar moeder. In oktober 2010 kwam ze terug om nog vijf voorstelling te spelen. Het geplande einde van de show op 1 januari 2011 moest enkele maanden worden vervroegd omdat Andrew Lloyd Webber het theater nodig had voor zijn show 'The Wizard of Oz'. Uiteindelijk beleefde de show op 30 oktober 2010 de laatste voorstelling. 

Vanaf september 2011 zal de musical door het Verenigd Koninkrijk gaan touren.

In april 2011 maakte de show de oversteek naar de Verenigde Staten. Op 20 april 2011 ging de musical in het Broadway Theatre op Broadway in première. Pattina Miller speelde ook hier de hoofdrol van Deloris von Cartier. Andere rollen werden ingevuld door Victoria Clark (Moeder Overste), Marla Mindell (zuster Mary-Robert) en Chester Gregory (Eddie). De show werd over het algemeen goed ontvangen.