Drag queens

Drag queen is een vorm van travestie. Travestie is echter een een breder begrip dan drag queen Een drag queen is iemand, meestal een man, die zich als vrouw verkleed en gedraagt voor entertainment of optredens zoals playbackoptredens, dansshows, evenementen zoals gay pride, zoals miss verkiezingen. Hierbij worden een aantal karaktertrekken en uiterlijkheden sterk ovedreven voor komisch of dramatisch effect. Veel moderne drag queens proberen ook niet te overtuigen dat ze vrouw zijn. Wel willen de meeste drag queens als ze verkleed zijn graag als vrouw worden aangesproken om in hun rol te blijven. Hoewel wordt verondersteld dat de meeste drag queens homosexuele mannen zijn komt het fenomeen voor bij zowel mannen als vrouwen (drag kings) en bij heterosexuelen en homosexuelen.

De term drag queen is ontstaan in de Engelse homoscène in het begin van de twintigste eeuw. Drag betekent kleding en Queen verwijst naar de typische aanstellerige/overdreven trekjes die in veel drag queens hebben.

De film

The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert is een Australische film uit 1994 over drie draq queens die met een bus, genaamd Priscilla, door de outback van Sydney naar Alice Springs reizen voor ene optreden. Onderweg krijgen ze te maken met autopech en treden ze op op de meest onverwachte plaatsen. Hun komst leidt tot reacties die varieëren van hilarisch, ongeloof, vijandig tot acceptatie.

Stephan Elliott kreeg het idee voor de film toen hij na de jaarlijkse feestdag voor homosexuelen over Oxordford Street liep. Hij raakte geintrigreerd door een bosje veren dat door de wind werd gegrepen. Hij begon te fantaseren hoe het zou zijn als mensen uit de hechte homo- en travestietengemeenschap in een vreemde omgeving terecht zouden komen. n twee weken schrijft hij een script met als hoofdthema's vriendschap, familie en liefde. Hij creeerde drie hoofdrollen:

• Bernadette, de oudere melancholische transseksueel die net haar vriend heeft verloren en op haar 55ste op zoek is naar een definitieve bestemming;
• Adam, de jonge wolf, de onstuimige homo die vindt dat hij het recht heeft om zichzelf te zijn en die ervaart dat het leven hard kan zijn voor wie buiten de standaardmaten en de standaard gedragscodes valt;
• Anthony (Tick), de eeuwige twijfelaar die zijn companen vergeet mee te delen dat hij door zijn ex-vrouw is gecontracteerd voor vier weken optreden in Alice Springs en die niet weet of hij een goede vader zou kunnen zijn.

De rol van Tick/Mitzi was gebaseerd op darg queen Cindy Pastel uit Sydney die ook een zoon en een vrouw heeft.

Bji het casten van de drie hoofdrolspelers vermeed Elliott typecasting. In eerste instantie waren Jason Donovan, Michael Hutchence en Richard E. Grant in beeld als respectievelijk Tick/Mitzi, Adam/Felicia en Bernadette. Ook Tim Cury was in beeld voor de rol van Tick, maar wees de rol af. De hoofdrollen werden uiteindelijk gespeeld door Hugo Weaving (Tick/Mitzy), Guy Pearce (Adam/Felicia) en Terence Stamp (Bernadette).

De film werd in 40 dagen opgenomen. Ze filmden alles op locatie zodat de hele cast en crew dezelfde 3.334 kilometer lange reis aflegden als de mannen in de film. Ze filmden op locaties rond Sydney, Broken Hill, Coober Pedy, Kings Canyon en Alice Springs. De eerste en de laatste scène werden op de eerste draaidag in het Imperial Hotel in Erskineville, een voorstad van Sydney. De locaties waren gekozen omdat ze ver van de beschaafde wereld verwijderd waren en zowel cast en crew moesten het hoofd bieden aan alle problemen die daarbijkomen kijken, net als de drie mannen in de film. 

De 38 drag-kostuums hadden zwaar te lijden onder de hitte en het zand waardoor de mensen van de kleding constant bezig waren met herstellen en oplappen. Ook moesten ideeen voor kostuums worden aangepast. Een jurk gemaakt van creditcards kon niet niet worden gemaakt omdat geen enkele creditcardinstelling de plastic kaartjes ter beschikking wilde stellen. Als alternatief werd de bekende jurk van teenslippers gemaakt. Halverwege de reis raakte de voorraad condooms zoek die werden gebruikt om de hoofrolspelers te voorzien van vrouwelijke rondingen.

Bill Hunter die de rol van Bob speelde was op dat moment aan de andere kant van het land nog een andere film aan het opnemen, Muriels Wedding. Voor beide films moest hij een andere haarlengte en baard hebben.

De ruimte in de bus was zo beperkt dat er nauwelijks ruimte was voor de crew. In veel scènes zijn ze aanwezig, verstopt onder kleding en andere props. Ook zijn veel mensen uit de crew en het productieteam zichtbaar in de film aanwezig, zoals:

• kostuumontwerper Tim Chapel als drag queen in de kappersstoel tijdens de aftiteling
• kostuumontwerper Lizzy Gardiner als 'stoute' meid in het hotel
• regisseur Stephan Elliott als uitsmijter

Ook werd de productie geplaagd door extreme weersomstandigheden. In Coober Pedy en Kings Canyon viel zoveel regen dat Priscilla en de andere voertuigen uit de modder moesten worden gegraven om verder te kunnen rijden. De wegen waren onbegaanbaar en de productie was twee dagen van de rest van de wereld afgesloten. Hierdoor moest het toch al strakke opnameschema worden aangepast.

Ondanks alle tegenslagen haalde Priscilla en de gehele productie caravaan hun bestemming. Op 7 augustus 1994 beleefde de film zijn wereldpremière op het San Fransisco Filmfestival. Op het filmfestival in Cannes deed de film niet mee voor de prijzen. Wel was er een speciale nachtvoorstelling. Het publiek ging uit zijn dak en gaf een staande ovatie. De film won de Grand Prix du Publique.

Andere prijzen die de film in de wacht sleepte zijn BAFTAs voor kostuumontwerp en make-up en een Oscar voor de kostuums. Lizzy Gardiner, met Tim Chapel, nam de Oscar in ontvangst in een jurk gemaakt van Gold American Express Cards (het originele idee voor de slippersjurk).

Priscilla is zo'n deel geworden van de Australische cultuur dat bij de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen van Sydney in 2000 de bus met een gigantische pump, begeleid door drag queens door het Olympisch Stadion reed.

De musical

In 2002 zag Allan Scott The adventures op Priscilla, Queen of the Dessert. Hij zag in de film alles wat nodig is voor een succesvolle musical, uitgesproken karakters, comedie, hartverwarmend verhaal, kostuums, pruiken en natuurlijk muziek. Hij zocht contact met Michael Hamlyn (een van de producenten van de film) en samen probeerden ze bij MGM de rechten te krijgen voor het makne van de musical. De onderhandelingen duurden ruim twee jaar, maar in in juli 2004 konden ze dan eindelijk starten. In de tussentijd waren nog enkele producenten bij het project betrokken geraakt, zoals Back Row Productions, promotor Michael Chugg en impressario John Frost.

In september 2005 werd Simon Phillips gecontracteerd als regisseur. Samen met de scritpschrijvers Allan Scott en de Stephan Elliot begon hij met de bewerking van de film tot een musical. Vijf maanden later werd in Melbourne de eerste workshop gehouden met tien acteurs. Onder de acteurs was Tony Sheldon die de rol van Bernadette speelde. Op basis van de workshop zou worden bepaald of de show genoeg potentie had om door te gaan. Een dag na de workshop werd de beslissing genomen, Priscilla Queen of the Dessert zou in productie gaan. Het creatieve team werd uitgebreid met de kostuumontwerpers van de film, Lizzy Gardiner en Tim Chappel en decorontwerper Brian Thompson die de zware taak kreeg een bus in het decorontwerp te verwerken en de overweldigende enscènering van de Australische outback naar het toneel te vertalen. Ook werden choreograaf Ross Coleman en muzikaal leider Stephen 'Spud' Murphy aan het team toegevoegd.

Een van de grote vragen tijdens de bewerking van de film tot een musical was de muziek. Moest nieuwe muziek wordne gecomponeerd, en zo ja door wie dan. Tijdens de bewerking gingen de schrijvers uit van een aantal nummers uit de film, een aantal nieuwe te componeren nummers en een aantal nummers bekende nummers die precies in het verhaal pasten. Tijdens de vele workshops en schrijfsesies, en met suggesties van vrienden, producenten en de muzikaal leider vielen de muzikale stukjes steeds meer op zijn plaats. Uiteindelijk zijn voor de musical geen nieuwe nummers geschreven.

Een ander probleem dat moeste worden opgelost was de playback acts van de drag queens. Wie zou naar een musical komen die (deels) wordt geplaybackt. De oplossing, de drie diva's. Deze drie dames zingen, hangend boven het toneel de nummers live, terwijl drag queens op het toneel playbacken.

Ook de bus was een hersenbreker. Hoe verf je iedere voorstelling een bus roze die voor het begin van de volgende voorstelling weer grijs moet zijn. Uiteindelijk werd door Brian Thmpson een bus ontworpen van 8 meter lang met een zijkant die weg kan schuiven zodat je als een soort poppenkast in de bus kan kijken. De bus staat op een draaiende ring. Door hydraulische liften kan bus schokken en de 840 ledlichtjes maken het mogelijk de bus van kleur te doen veranderen.

De kostuums waren geinspireerd op de kostuums uit de film. Met de vele snelverkledingen een enorme uitdaging voor de acteurs en actrices. Ook veiligheid was een issue met de vele veren die kunnen uitvallen en schoeisel waar je je nek over breekt als je even niet oplet. Voor de begrafenis scène haalde de kostuumontwerpers hun inspiratie uit La Dolce Vita van Fellini. Ze wilden in deze scènes alle religies laten zien. De kostuums in de finale zijn geinspireerd op de Australische flora en fauna. 

Naast de snelverkledingen en de extravagante kostuums was er nog het probleem van de make-up. Het opbrengen van de make-up van de drag queens neemt ongeveer anderhalf uur in beslag. Met iedere kostuumwissel moest echter ook de make-up worden aangepast. Cassie Hanlon, de ontwerper van de make-up kwam op het idee om maskers te gebruiken. Van iedere acteur werd een afdruk gemaakt van het gezicht op basis waarvan 70 maskers werden gemaakt, met ieder hun eigen make-up ontwerp.

Een verschil met de film is de obsessie van Adam. In de film is hij geobsedeerd door Abba, in de musical door Kylie Minogue.

Op 7 oktober 2006 ging de musical in het Lyric Theatre in Sydney in première met in de hoofdrollen Jeremy Stanford (Tick/Mitzi), Tony Sheldon (Bernadette) en Daniel Scott (Adam/Felicia. Na elf maanden verhuisde de productie naar Melbourne voor zeven maanden. Na een korte stop in Wellington (Nieuw Zeeland) keerde de show terug in Sydney. Op 24 maart 2009 kreeg de show in het Londense Palace Theatre haar europese première met in de hoofdrollen de Australiers Jason Donovan (Tick/Mitzi) en Tony Sheldon (Bernadette) en de Brit Oliver Thornton (Adam/Felicis).

Na Londen was het de beurt aan Broadway. Wederom met Tony Sheldon in de rol van Bernadette ging de show op 20 maart 2011 in het Palace Theatre op Broadway in première. Naast Tony Sheldon werden de belangrijke rollen gespeeld door Will Swenson (Tick/Mitzi), Nick Adams (Adam/Felicia) en C. David Johnson (Bob).