In het midden van de 19e eeuw stond Korea, bekend als het kluizenaars koninkrijk door hun halsstarrige isolatie van de rest van de wereld, op het punt overlopen te worden door het opkomende globalisering. Het traditionele leensysteem begon scheuren te vertonen en in alle lagen van de bevolking werden spanningen zichtbaar.

In 1864 werd de twaalfjarige neef van de overleden koning, Kojong, gekroond als de nieuwe koning. Zijn vader Taewongun nam als regent zijn taken waar. Binnen een paar jaar had hij vele wetten en rituelen gewijzigd en de militaire technieken van de koninklijke garde hervormd. Hierdoor had hij de volledige controle over de troon.

Om problemen met koninklijke schoonfamilies te voorkomen regelde Taewongun een huwelijk voor zijn zoon met een burgermeisje, Ja-young Min. Ze was een meisje uit een verarmde en machteloze aristocratische familie. Taewongun dacht dat zij door haar familie en het feit dat ze zonder vader was opgegroeid geen eigen politieke ambities zou hebben. Dit was een misrekening. Vanaf het moment dat de zestienjarige Min met de twaalfjarige koning trouwde bleek ze een assertieve en ambitieuze jonge vrouw. Als koningin werd ze geachte een icoon te zijn voor de 'High society' van Korea, maar Koningin Min zelf dacht daar anders over. Ze las boeken die aan mannen waren voorbehouden en verdiepte zich in filosofie, geschiedenis, wetenschap, politiek en religie. Ze bracht weinig tijd door met haar man, die zich vermaakte met concubines en geisa' s. Ze waren tegenpolen en konden niet met elkaar overweg. Pas veel later zouden ze naar elkaar toe groeien. Toen Min 20 was wist ze een krachtig blok te vormen tegen de heerschappij van Taewongun. Ze ging een actieve rol spelen in de politiek. Ze verdedigde haar visie' s tegen de machthebbers die in haar slechts een bemoeizieke jonge vrouw zagen.

Taewongun begon zich ongerust te maken. De visie van Min stond lijnrecht tegenover zijn visie van isolatiepolitiek. Nadat Min een miskraam had gehad probeerde hij haarin diskrediet te brengen door publiekelijk te melden dat Min niet in staat was om een gezonden mannelijke opvolger te baren. Hij gaf Kojong vervolgens opdracht om een kind te verwekken bij een koninklijke concubine. De concubine schonk in 1880 het leven aan een zoontje dat door Taewongun als troonopvolger werd benoemd.

Min liet zich echter niet onbetuigd. Met een aantal medestanders startte ze een afzettingsprocedure tegen Taewongun. Ze beargumenteerden dat de nu 22 jarige Kojong zelf het koningschap op zich kon nemen en dat een regent niet meer nodig was. Ze wist Kojong en de koninklijke raad te overtuigen en in 1873 werd Taewongun van zijn taken als regent ontheven. Min liet de concubine en het kind naar een plaats buiten de hoofdstad verbannen en nam het kind de koninklijke titels af. Het kind stierf kort daarna. Binnen korte tijd wist Min de macht op het paleis in handen te krijgen. Ze plaatste familieleden in belangrijke postities.

In 1876 kwam vervolgens een eind aan de afzondering van Korea door een handelsverdrag met Japan. De Japanners zagen het strategisch gelegen Korea als springplank naar het verre oosten. Plannen om Korea te veroveren werden echter snel naar de prullebak verwezen omdat Japan geen oorlog wilde met China. Na de machtsovername door Min en Kojong zagen de Japanners hun kans om de banden met Korea aan te halen. Korea stond op de drempel van een nieuw tijdperk. Een meerderheid van het hof wilde de grenzen echter gesloten houden. Met geweld wisten de Japanners uiteindelijk toch een handelsverdrag af te dwingen. Japanners mochten land kopen in een aantal Koreaanse gebieden en Japanse handelaren hadden een aantal jaar vrij spel op de Koreaanse markt. De bedoeling van Koningin Min was dat de Japanners zouden helpen om Korea te moderniseren. Koningin Min realiseerde zich echter al snel dat ze andere machtige buitenlandse relaties moesten hebben om tegenwicht te bieden tegen de Japanners. De meerderheid was echter tegen westerse inmenging. Koningin Min bleef zich echter inzetten om haar doel te bereiken. Ze reorganiseerde de overheid, moderniseerde het leger. Ze liet topmilitairen naar China gaan om te trainen. De Japnners boden vervolgens ook wapens en trainingen aan. Koningin Min accepteerde dit, maar liet weten dat de militairen ook nog naar China zouden gaan om te leren over westerse militaire technieken. Ook op allerlei andere gebieden stimuleerde koningin Min verdergaande modernisering. De vernieuwingsdrang van Koningin Min stuitte op veel weerstand.

Met name de voorkeursbehandeling van de nieuwe militaire eenheden zorgden voor veel onvrede bij de oude militaire eenheden. Een eerste poging om koningin Min van de troon te stoten werd verijdeld. In 1882 ontstond een opstand waarbij soldaten veel Japanners ombrachten en de executie van koningin Min eisten. Taewongun wist de opstand om te buigen in de paleiscoup en koningin Min en Kojong moesten vluchten voor hun leven. Veel aanhangers van koningin Min werden vermoord en Taewongun nam de macht over. Hij draaide alle moderniseringsmaatregelen van koningin Min terug en buitenlanders werden gedwongen Korea te verlaten.

China stuurde troepen om de opstand de kop in te drukken. Taewongun werd gearresteerd en naar China gebracht om te worden berecht voor landverraad. Koningin Min en Kojong keerden terug maakten de maatregelen van Taewongun ongedaan. Zonder medeweten van koninging Min dwongen de Japanners Kojong om een verdrag te tekenen waarin Korea werd gedwongen 550.000 yen te betalen voor de verliezen die de Japanners hadden gelden tijdens de opstand. Ook kregen de Japanners het recht om hun ambassade in Seoul door Japanse militairen te laten bewaken.

Nadat koningin Min over het verdrag hoorde haalde ze de banden met China aan. De Chinezen kregen extra privileges en rechten en een Chinese commandant kreeg de leiding over de nieuwe militaire eenheden. Koningin Min ging ondertussen verder met de modernisering van Korea. Ze richtte engelstalige scholen op met leraren uit Amerika en sloot handelsverdragen met Amerika en veel westerse landen. Voor de progressieven ging de modernisering echter niet snel genoeg. De progressieven wilden een snelle verwestering en zagen de Chinezen als een obstakel. Koninging Min stond echter een geleidelijke verwestering voor en wilde de Chinezen niet uit Korea verwijderen. De progressieven voelden zich in de kou staan en sloten zich aan bij de Japanners. In 1884 namen de spanning toe tot een hoogtepunt. De progressieven vemoorden aanhangers van koningin Min en namen strategische posities in bij de overheid.

De nieuwe progressieve overheid ging voortvarend te werk. Ze voerden nieuw beleid in uit naam van de koning en koningin. Koning Min zag de ontwikkeling echter met angst aan en weigerde elke medewerking. De Chinezen maakten snel een eind aan de macht van de progressieven. Wederom zagen de Japnners kans om Kojong zonder medeweten van koningin Min te dwingen een verdrag te ondertekenen waarin Korea een grote schadevergoeding aan Japan moest betalen.

China en Japan bereikten een overeenstemming om beide hun troepen uit Korea terug te trekken. Ook zouden ze geen Koreaanse militairen meer opleiden. Deze taak werd overgenomen door de Amerikanen. Tegen de afspraken in lieten de Japnners een aantal militairen achter in Korea. Koningin Min had dit voorzien een wist China te overtuigen ook een antal militairen, vermomd als Koreaanse politie en handelaren, achter te laten. De rust keerde terug in Korea en de modernisering werd verder voorgezet. Nieuwe scholen werden opgericht, naast engels konden leerlingen ook andere westerse talen leren. Het christendom deed haar intrede en nam veel westerse ideeën mee. Ook de landbouw werd met behulp van westerlingen gemoderniseerd en door het openen van de grenzen nam buitenlandse handel snel toe. Moderne wapens werd ingevoerd en de eerste militaire fabrieken werden opgericht en het leger werd gemoderniseerd. De modernisering en de groei van het Koreaanse leger begon de Japanners zorgen te baren

De nieuwe Japanse ambassadeur Miura Goroh beraamde in opdracht van de Japanse minister president een aanslag op koningin Min. In de vroege ochtend van 8 oktober 1895 werd, ondanks de grote weerstand van de koninklijke garde, koningin Min vermoord door samoerais. Korea was in diepe rouw. Miura en zijn mannen werden teruggeroepen naar Japan en moesten terechtstaan. Ze werden allemaal vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Na haar dood sloot Kojong zich weken achter elkaar op in zijn kamer. Toen hij zijn taken weer oppakte tekende hij zonder na te denken het ene na het ander verdrag met de Japanners. Taewongun greep weer een beetje van zijn verloren macht terug. Hij probeerde koninging Min postuum haat status en haar titels af te nemen. Voor het eerst in zijn leven nam Kojong een eigen standpunt in en bood weerstand tegen Taewongun en de Japanners.

De volgende negen jaar waren de Koreanen getuigen van getouwtrek tussen Japan en Rusland om Korea. In 1905 verloor Rusland het gevecht definitief en Korea werd een protectoraat van Japan en vijf jaar later werd Korea geannexeerd door Japan. Deze situatie zou blijven bestaan tot de overwinning van de geallieerden in 1945.

In 1897 gaf Korea zichzelf een nieuwe naam, Taehan Jeguk (het keizerrijk van de grote Han). Koningin Min werd postuum de titel van keizerin Myungsung toegekend.

Gedurende 10 jaar bleven China en Japan vechten over Korea. In 1894 leidde dit tot de Chinees-Japanse Oorlog. Snel overmeesterd was China gedwongen alle rechten die ze in Korea hadden aan Japan over te dragen. Koningin Min had ondertussen Rusland, Frankrijk en Duitsland bereid gevonden om te helpen en Japan kon niet anders dan het strategisch gelegen Korea te laten voor wat het was. De nieuwe Japanse ambassadeur Miura Goroh beraamde in opdracht van de Japanse minister president een aanslag op koningin Min. In de vroege ochtend van 8 oktober 1895 werd, ondanks de grote weerstand van de koninklijke garde, koningin Min vermoord door samoerais. Korea was in diepe rouw. Miura en zijn mannen werden teruggeroepen naar Japan en moesten terechtstaan. Ze werden allemaal vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs.

De volgende negen jaar waren de Koreanen getuigen van getouwtrek tussen Japan en Ruslandom Korea. In 1905 verloor Rusland het gevecht definitief en Korea werd een protectoraat van Japan en vijf jaar later werd Korea geannexeerd door Japan. Deze situatie zou blijven bestaan tot de overwinning van de geallieerden in 1945.

In 1897 gaf Korea zichzelf een nieuwe naam, Taehan Jeguk (het keizerrijk van de grote Han). Koningin Min werd postuum de titel van keizerin Myungsung toegekend.

Gerucht

Het verhaal gaat dat koningin Min een geheime liefde had. De man was per ongeluk tegen haar aangelopen toen ze, een paar dagen voor haar kroning, aan het wandelen was. Hij stoote hierbij een van de kroonjuwelen van haar mantel. Er ontstond een gevecht tussen omstanders om het juweel te bemachtigen. De koninklijke entourage maakte snel een eind aan het gevecht en de koninklijke stoet liep door. Zowel Min als de jonge man konden hun ogen niet van elkaar af houden. De jongeman vond het juweel en bewaarde het. Een paar jaar later werd de jongeman lid van de koninklijke gard en maakte snel promotie tot de positie van Kapitein van de persoonlijk garde van de koningin. Koningin Min wist dat de kapitein de man was op wie ze verliefd was geworden. Ze spraken elkaar zelden, maar konden hun ogen niet van elkaar afhouden. Bij de moord op koninging Min leverde hij een indrukwekkend zwaardgevecht met de Japanners om zijn geliefde te beschermen. Hij wist tientallen Japanners te doden maar werd vervolgens doodgeschoten door de Japanse bevelhebber.

De musical

Begin 1992 speelde regisseur Yun Ho Jin met het idee om een show te maken over het leven van koningin Min. Een jaar later in 1993 richtte hij A-Com op met als doel om Broadway-style musicals te produceren in Korea. Met A-com prodceerde hij o.a. de musicals Guys and Dolls (1994) en I' m Gonna Be a Star (1995). Hij ging samen met scriptschrijver Yi Mun Yol naar New York en Europa om de laatste ontwikkelingen op het gebied van musical te zien.

Na deze studiereis ging Yi aan de slag om de musical te schrijven. Het resulteerde echter niet in een musical, maar een toneelstuk, 'De vossenjacht' (de Japanse codenaam voor de aanslag op koningin Min). Het was dus aan regisseur Yun, dirigent Park en decorontwerper Park Dong Woo om van het script van Yi een musical te maken. Kim Kwang lim bewerkte het toneelstuk tot een musical. Voor de muziek en de liedteksten werden de hitschrijvers Kim Hui Gap en Yang In Ja gevraagd. De in musicalland ervaren Australiër Peter Casey (werkte o.a. met Andrew Lloyd Webber) verzorgde de arrangementen waarin tradionele Koreaanse muziek werd vermengd met westerse popmuziek. Het resulteerde in een 2½ uur durend spektakel, met een cast van 50 personen, prachtige traditione historische ksotuums en dito decor en spectaculaire dansscènes. Net als bij Evita, kan je bij koningin Min twee kanten op. Is ze een bevolgen jonge vrouw die het beste met haar vaderland voor heeft of, een machtsbesluste drijvende kracht achter haar man, de koning van het land.

De première van de musical was op 30 december 1995 in Seoul, honderd jaar na de moord op koningin Min.  

Na het succesvolle debuut van The Last Empress besloot Yun de risicovolle stap te wagen naar het mekka van de musical, New York. Hij moest de productie vanaf de grond weer opbouwen. Succes was niet verzekerd en hij waarschuwde de cast en crew dat het niet zeker was dat ze uitbetaald zouden worden. Slechts twee medewerkes zagen af van verdere deelname aan het project. Op 15 augustus 1997 was de première van de The Last Empress in het Lincoln Centre 's State Theatre. Op deze dag vieren de Koreanen de bevrijding van de Japanners. Het was de eerste Aziatische musical op Broadway en speelde twaalf uitverkochte voorstellingen. Wegens groot succes kwam de show een jaar later terug voor nog eens 29 voorstellingen. Daarna volgden Los Angeles (1998 en 2003) en Londen (2002). De Londense productie in het Apollo Hammersmith Theatre was de eerste productie die in het engels werd opgevoerd. In 2004 werd de musical, in het Koreaans, opgevoerd in het Hummingbird Centre in Toronto. Sinds de première in 1995 zijn wel wijzigingen in de show doorgevoerd. Liedjes werden verbeterd en scènes werden toegevoegd zoals de sjamaandans.