De Fame School
Van de circa 15.000 aanmeldingen per jaar worden slechts 650-800 leerlingen per jaar aangenomen. Om op de school te worden toegelaten moeten de potentiele leerlingen auditie doen waarmee hun talenten en ambitie worden ingeschat. Ook worden hun academische prestaties beoordeeld.
Een aantal bekende artiesten die op de school hebben gezeten zijn: Diahann Carroll, Janis Ian, Eartha Kit, Shari Lewis, Hal Linden, Melissa Manchester, Liza Minnelli, Arthur Mitchell, Peter Nero, Carroll O' Connor, Al Pacino, Suzanne Pleschette, Jerome Robbins, Helen Slater, Suzanne Vega, Ben Vereen, Ed Vilella, Billy Dee Williams
De Film David De Silva, een voormalige geschiedenisleraar, was gefascineerd door de New York' s High School for Performing Arts. Vanuit deze fascinatie ontwikkelde hij een film over deze school. Het verbaasde hem dat nog niemand op het idee was gekomen om over dit onderwerp een film te maken. Het script werd geschreven door Jose Fernandez. Steven Margoshes en Jacques Levy zorgen voor respectievelijk de muziek en de liedteksten. Debie Allen, die een van de dansleraressen speelde, verzorgde de choreografie. De film zou in eerste instantie onder de titel 'Hot Lunch' worden uitgebracht. Nadat de regiseur Alan Parker had ontdekt dat een pornofilm bestond met dezelfde naam werd de titel gewijzigd in 'Fame'. De film volgt het leven van zeven leerlingen die naar de High School of Performing Arts gaan. De leerlingen die worden gevolgd zijn:
Montgomery (Paul McCrane): de verwarde, homosexuele acteur Leroy (Maureen Ray): een ongeletterde, maar zeer getalenteerde danser Bruno (Lee Curreri): een synthesizerspeler Ralph (Barry Miller): een acteur die zich schaamt voor zijn Puertoricaanse afkomst Doris (Maureen Teefy): een verlegen en onzeker zangeres Hilary (Antonia Franceschi): een getalenteerde, maar verwende danseres Lisa (Laura Dean): een gefrustreerde danseres Naast de leerlingen zijn ook een aantal grotere rollen weggelegd voor de leraren: Mrs. Sherman (Anne Meara): lerares Engels Mr. Shorofsky (Albert Hague): muziekleraar
De film begint met de audities waarbij de leerlingen en leraren worden geintroduceerd Daarna volgt het eerste jaar (freshman year). De leerlingen krijgen te horen dat hun academische prestaties even zwaar meetellen als hun artistieke prestaties. Leroy heeft direct problemen met Mrs. Sherwood en Doris raakt zo overdonderd door de herrie en energie in de kantine dat ze wegvlucht en Montgomery ontmoet. Ze raken bevriend. Coco probeert Bruno over te halen met haar op te treden. Bruno wil zijn muzek echter niet in het openbaar spelen, dit tot ergernis van zijn vader. Danslerares Mrs. Berg waarschuwt Lisa dat ze niet hard genoeg werkt.
In het tweede jaar (sophmore year) komt Hillary op school en ze krijgt ruzie met Coco over Leroy. Hilary verleidt Leroy. Bruno en MrShorofsky zijn het niet eens over de waarden van traditionele muziek en synthesizer muziek. Voor een acteeroefening moeten de leerlingen een pijnlijke herinnering delen. Ralph vertelt over het moment dat hij hoort dat zijn idool Freddie Prinze dood is. Doris herrinert zich het moment dat ze door haar moeder wordt gedwongen om op een kindepartijtje te zingen. Montgomery vertelt over het ontdekken dat hij homosexueel is en beleeft hiermee gelijk zin comming out. Bruno' s vader speelt op de straat voor de school de muziek van Bruno en inspireert de leerlingen om dansend de straat op te gaan. Lisa wordt door Mrs. Berg uit de dansklas gezet. Nadat het lijkt alsof ze zelfmoord overweegt gooit ze uiteindelijk haar danskleren op de metrorails en verklaart dat als ze niet kan dansen ze wel gaat acteren.
In het derde jaar (junior year) ontdekken Doris en Ralph dat ze verliefd zijn op elkaar. Montgommery voelt zich daardoor buitengesloyten. Hilary neemt Leroy mee naar huis om haar ouders te laten schrikken. Ralph' s jongere zusje wordt aangevallen door een junkie. Hij is het niet eens met zijn moeder die het meisje probeert te troosten door haar mee te nemen naar de kerk. Ook Doris twijfelt aan haar Joodse opvoeding en verandert haar naam in Dominique DuPont. Samen met Ralph gaat ze naar The Rocky Horror Picture Show. Bij de Time Warp trekt ze haar blouse uit en doet mee aan de show. Ze realiseert zich dat ze een actrice is en dat ze zich ieder persoonlijkheid kan aanmeten die ze wil. Ze wordt echter weer met haar neus op de feiten gedrukt als ze de jonge acteur Michael ontmoet die om rond te kunnen komen als ober moet bijklussen.
Het laatste jaar (senior year) volgt Ralph het voorbeeld van zijn idool Freddei Prinze en gaat stand-up comedy doen. Hij heeft in eerste instantie een beetje succes en laat zich meeslepen in de levenstijl van feesten en partijen. Zijn relatie met Doris komt hierdoor onder druk te staan. Als hij een belangrijk optreden krijgt bij een comedy club faalt hij. Hillary krijgt een baan aangeboden bij het San Fransisco Ballet. Ze ondergaat een abortus om de baan aan te kunnen nemen. Coco wordt aangesproken door een 'regiseur' die haar uitnodigd in zijn appartement voor een screentest. Hij weet haar zover te manipuleren dat ze voor de camera haar kleren uit trekt. Leroy krijgt een rol aangeboden in Alvin Ailey' s dance company. Hij moet echter wel slagen. Hij gaat opzoek naar Mrs. Sherwood en wordt kwaad op haar als hij haar vindt bij de ziekenhuiskamer van haar man. Mrs. Sherwood bijt van zich af en laat zich daarna door leroy troosten. Tijdens de diploma-uitrijking laten de leerlingen in de finale het nummer I Sing The Body Electric zien. De film werd in 1980 uitgebracht en won oscars voor beste titelsong en beste muziek.
Van de film wordt een remake gemaakt. De release is gepland voor 15 augustus 2008 (Amerika)
TV-serie
'You' ve got big dreams? You want fame? Well, fame costs. And right here is where you start paying ... in sweat.'
uitgesproken door danslerares Lydia Grant (gespeeld door Debbie Allen). Hoewel de serie zich net als de film afspeelde in New York vonden de opnames in Los Angeles plaats.
Madonna heeft auditie gedaan voor de rol van Julie Miller. Ze wist de rol niet te bemachtigen, Lori Singer was de gelukkige. In 1997 werd een nieuwe fame-serie gelanceerd, Fame LA. Deze serie werd geen succes en werd na één seizoen van de buis gehaald.
Een aantal van de personage' s uit de serie waren:
De musical David De Silva had een passie voor theater en na het succes van Fame op zowel het groot scherm als op TV was een theaterversie dan ook een logische volgende stap. Omdat theater andere eisen stelt moest een volledig nieuwe versie worden ontwkkeld. In samenwerking met componist Steve Margodhes en tekstschrijver Jacques Levy zou hij acht jaar bezig zijn om deze geheel nieuwe versie op de planken te krijgen. Hij wilde een musical maken die tijdloos was. Bij het ontwikkelen van de musical haalde hij veel inspiratie uit musicals als 'A Chorus Line' en 'West Side Story'. De musical werdeen typische ensemble musical. In de woorden van De Silva, de musical heeft geen sterren nodig, de musical maakt sterren. Daarnaast had De Silva zich tot doel gesteld dat de musical bij uitstek geschikt moest zijn om te worden opgevoerd door scholen.
Bij het ontwikkelen van de musical werd bewust gekozen voor regionale theaters in plaats van musical hotspot Broadway. Op Broadway heb je een sterrencast nodig om kaarten te verkopen,maar het idee van de show was dat talenten met verschillende achtergronden zouden worden ontdekt, parallel aan het verhaal van de musical. Tijdens de ontwikkeling van de musical verhuisde de School of Preforming Arts van het karakteristieke oude schoolgebouw naar het grote en moderne gebouw in het Lincoln Centre waar het werd samengevoegd met de High School of Music and Art . Met de verhuizing verloor de school iets van zijn kleinschaligheid en werd een beetje onpersoonlijker. De Silva wilde de musical laten spelen in de laatste jaren dat de school nog in het oude gebouw was gevestigd waarbij de ontwikkeling van de leerlingen die als laatste op deze locatie zouden afstuderen werd gevolgd. In de voorbereiding op de musical besteede hij veel tijd op de school en sprak met leraren en leerlingen.
De musical volgt net als de film en de TV-serie de belevenissen van een aantal leerlingen en leraren. Voor de musical werden (deels) nieuwe rollen bedacht:
Acteurs: Joe Vegas, Serena Katz en Nick Plazza
Sommige rollen werden direct uit de film/TV-serie overgenomen (bijvoorbeeld Miss Sherman en MsBell), andere rollen waren nieuw maar wel te relateren aan rollen uit de film/TV-serie (bijvoorbeeld Tyrone uit de musical vertoont veel gelijkenissen met Leroy uit de film/TV-Serie).
Voor de musical werden ook nieuwe nummers geschreven. Alleen het wereldbekende nummer Fame werd gehandhaafd.
De verhaallijnen stippen veel eigentijdse onderwerpen aan zoals hard werken, voortijdig schoolverlaten, drugs, sex en homosexualiteit maar deze worden door de veelheid aan onderwerpen en personages nauwelijks uitgediept. De kracht van de musical ligt in de explosieve, eigentijdse en veelzijdige dansnummers. Ballet, jazz, streetdancing en hiphop worden probleemloos gecombineerd. Door de vrijheid die de creatieve teams van nieuwe producties krijgen kan de show steeds weer naar de actualiteit worden getrokken, ook al blijft de plaats van handeling het verouderde gebouw aan West Forty-sixth Street dat in 1984 werd verlaten.
In 1988 was de eerste try-out in Miami, daarna volgden Philadelphia en Pennsylvania. Ondanks het succes werd het daarna stil rond de musical. In 1993 kwam de grote doorbraak toen de musical in januari in Stockholm de Europese première beleefde. Toen De Silva in april van dat jaar de Zweedse productie voor het eerst zag was hij diep geroerd, ondanks dat hij geen woord kon verstaan omdat de musical in het Zweeds werd opgevoerd. De Silva was met name onder de indruk van de choreograaf van de productie, Runar Borge. Hij zou later voor meerdere Fame-producties de choreografie verzorgen. In 1995 volgde de première in het Londense West End.
Met Fame maakte De Silva de weg vrij voor andere eigentijdse musicals die niet per se voor Broadway zijn geproduceerd. Hij had de erfenis van het succes van de film en de TV-serie die hij kon gebruiken om de musical in de markt te zetten. Het succes van Fame liet zien dat er een markt is voor nieuwe musicals zonder Broadwaypretenties.
in 1999 haalde Joop van den Ende de musical naar Nederland. Net als de producties in het buitenland was de Nederlandse productie van Fame een springplank voor jong talent. Gino Eemnes vertolkte de rol van Tyrone en Nurlaila Karim speelde Carmen Diaz. Andere rollen werden gespeeld door Jim de Groot (Joe Vegas), Chaira Borderslee (Lana), Dheeraj Asarfi (Goody), Cyrille en Cystine Carreon (Niki en Mika Larue), Smadar Monsios (Mabel Washington), Albert Klein Kranenburg (Nick Piazza), Eva Poppink (Serena Katz), Tom van den Broek (Davis Metzenbaum). Koen van Dijk vertaalde het script en maakte met deze productie tevens zijn regiedebuut. Ook werden wijzigingen in de muziek en vernieuwde arrangementen aangebracht. De show ging op 3 oktober 1999 in première in de Tilburgse Stadsschouwburg
In het seizoen 2007-2008 waren in Nederland twee producties te zien. In de periode oktober-december tourde een internationale productie door Nederland. Voor de Nederlandse periode werd de internationale cast aangevuld met Nederlandse artiesten als Jody Bernal, Hans van der Togt, Casey Francisco, Ivo Chundro, Donna Lynton, Heddy Lester en Eric Beekes. Barry Stevens was verantwoordelijk voor de regie. De choreografie was van Igor Barberic.
Vanaf januari 2008 werd het stokje overgenomen door de Nederlandstalige productie van V&V-entertainment. Het was een nieuwe bewerking met een vertaling van Alard Blom en nieuwe arrangementen van Ad van Dijk. De regie was van Martin Michel. Voor een deel van de rollen werden de audities in een TV-serie verwerkt (De weg naar Fame). Het betrof de rollen van Serena (Daphne Flint), Schlomo (Hein Gerrits), Tyrone (Juvani Richardson) en Mabel (Talita Angwarmasse). Andere rollen werden gespeeld door Jim Bakkum (Nick Piazza), Kim-Lian van der Meij (Carmen Diaz) en William Spaaij (Joe Vegas). |
De burgemeester van New York, Fiorello H. LaGuardia, richtte in 1936 de High School of Music & Art op. Doel van de school was om getalenteerde kinderen die niet naar dure privescholen konden gaan de kans te geven hun talenten voor kunst of muziek te ontwikkelen terwijl ze daarnaast een gewone schoolopleiding volgden. In 1948 ontstond naast deze school de School of Preforming Arts om jongeren op te leiden voor theater en dans. In verband met de op hande zijnde verhuizing van beide scholen naar 1 gebouw dat speciaal op de wensen van beide opleidingen zou zijn aangepast fuseerden beide scholen in 1961 tot een school. In 1969 was de verhuizing van de school een feit. Het gebouw in het Lincoln Centre zou speciaal aangepast worden aan de bijzondere wensen van de school. Het zou echter nog tot 1984 duren voordat beide scholen eindelijk gezamenlijk in het beoogde gebouw zouden samenkomen. Het gebrouw werd vernoemd naar de burgemeester die aan de basis van de opleiding stond, LaGuardia. La Guardia was de eerste openbare school die een gratis opleiding bood aan leerlingen met bijzondere talenten op het geboed van kunst, muziek of theater.
Coco (Irene Cara): een getalenteerde zangeres
Na het succes van de film volgde in 1982 de TV-serie. De Silva was als adviseur betrokken bij de ontwikkeling van de serie. De serie was een groot succes bij de critici, maar haalde in het eerste anderhalf jaar te weinig kijkers voor de landelijke omproep NBC die de serie daarna cancelde. De producenten verkochten de serie vervolgens aan lokale omroepen waardoor de serie alsnog een grote hit bij de kijkers werd. Tot en met 1987 werden in totaal 134 afleveringen gemaakt. De afleveringen bestonden meestal uit een hoofdplot en een subplot en bevatte twee liedjes en/of dansnummers. Iedere aflevering begon met de qoute:
