ACHTERGRONDEN

Evita werkte hard en wist belangrijke vrienden te maken. Haar gebrek aan acteertalent belette haar niet om een grote aantrekkingskracht uit te oefenen op machtige mensen. Onder haar bewonderaars waren de president van Argentinië en, niet geheel onbelangrijk, de minister van communicatie die alle radiostations controleerde. In 1943 nam het leger de macht over van de nazi-gezinde president Ramón Castillo. Een van de coupe-plegers was kolonel Juan Peron. Generaal Pedro Pablo Ramirez werd president en general Edelmiro Farrell werd vice-president en minister van Defensie. Perón werd staatssecretaris van Defensie. Later werd hij ook staatssecretaris van het pas opgerichte ministerie van Arbeid en Welzijn.   In de periode januari-september 1943 had Evita echter geen werk. Over de reden waarom doen verschillende verhalen de ronde. Een verhaal gaat er vanuit dat er geen passende rol voor Evita was. Volgens een ander verhaal was ze ziek en door de behandling niet kon werken. Het meest vergaande verhaal is dat ze zwanger zou zijn geweest en een slecht verlopen abortus had ondergaan. Ze zou een buikvlies ontsteking hebben gekregen en enkele maanden in het ziekenhuis hebben gelegen.   Tijdens een bijeenkomst voor een goed doel (inzameling voor de slachtoffers van de aardbeving van 1944 in San Juan) ontmoette Evita kolonel Juan Peron. Evita wist de weduwnaar al snel om haar vinger te winden en werd een drijvende kracht achter de opmars van Peron naar de top. Ze wist Peron ervan te overtuigen dat hij de steun van de arbeiders nodig had om aan de macht te komen. Als minister van Arbeid en Welzijn voerde hij een aantal maatregelen door zoals minimum loon, betere leefomstandigheden, medische bijstand, loonsverhogingen en bescherming tegen werkgevers. Ook was hij betrokken bij het oprichten van nieuwe vakbonden. Deze vakbonden werden verzameld in één centrale vakbond: de CGT, Confederación General del Trabajo. Hij verleende de arbeiders aanzienlijke voorrechten en begon vakbondsleiders persoonlijk te ontvangen en naar hun klachten te luisteren. Arbeidsovereenkomsten werden getekend en een arbeidsrechtbank opgericht. Onder het nieuwe bewind werden echter niet alleen goede dingen bewerkstelligd. De medaille had een keerzijde. Opstandige leiders werden opgepakt en naar gevangenissen in Patagonië gestuurd. Deze tot dan toe genegeerde grote groep mensen begon voor het eerst iets terug te zien voor al die jaren hard werken. Evita was ondertussen hoofd van de radio vereniging geworden. Peróns invloed groeide en dit was tegen de zin van de president. Hij dwong Peron af te treden, maar moest deze tactische zet bekopen met zijn eigen aftreden. Op 24 november 1944 werd Ramirez gedwongen af te treden en een goede vriend van Peron, generaal Farrek, werd president, Peron werd vice-president.

De goodwill die Peron bij de arbeiders had gekweekt bleek van onmisbare waarde. De opmars van Peron en zijn relatie met EvIta hadden binnen het leger veel weerstand opgeroepen. De benoeming van een vriend van Evita op een belangrijke functie deed de druppel overlopen en hij werd uit de regering gezet. Met behulp van zijn secretaresse wisten Peron en Evita naar het platteland te vluchten waar ze een paar mooie dagen samen doorbrachten. Na een paar dagen werden ze getraceerd en werd Peron gearresteerd. Peron werd vervolgens vastgehouden in een militair ziekenhuis. Evita wist vervolgens met succes 200.000 arbeiders op te been te brengen. In de hoofdstad op het Playa de Mayo voor de Casa Rosada eisten zij de vrijlating van Peron. De regering haalde bakzeil en Peron werd vrijgelaten. Vanaf het balkon van Casa Rosada bedankte Peron de massa met zijn toezegging dat hij zich kandidaat zou stellen voor het presidentschap. Hij beloofde hen een nieuw Argenitinië.   In oktober 1945 trouwden Evita en Juan Peron in het geheim. Het nieuws van hun huwelijk werd echter pas in december bekend gemaakt. Evita zette zich tijdens de verkiezingscampagne actief in. Tegen ze zin van haar bazen in gebruikte ze haar wekelijkse radioprogramma om toespraken te houden. Hiern benadrukte ze altijd haar eenvoudige komaf. Samen met Peron bezocht alle uithoeken van Argentinie. De campagne had succes, in januari 1946 werd Peron gekozen tot president.   Na de verkiezing van Peron als president wist Evita haar banden met de werkende klasse te verstevigen. Hoewel ze geen oficiele erkenning als minister had runde ze feitelijkhet ministerie van arbeid en welzijn. In de ochtend kwam ze haar man naar kantoor en in de middag legde ze werkbezoeken af. Daarnaast zette zij zich in voor de rol van vrouwen in de politiek. Op dat moment hadden vrouwen nog geen stemrecht. Ook richtte ze de Social Aid Foundation op. Met geld van deze stichting werden vele ziekenhuizen en scholen gebouwd, werden verpleegster opgeleid en werd geld uitgedeeld aan de armen. De bijdragen aan de stichting zijn echter niet altijd even vrijwillig. Vakbonden en industriëlen werden verplicht het fonds te steunen en ook arbeiders moesten een deel van hun loon afstaan.   De status van Evita begon op dat moment al grote vormen aan te nemen. Hoewel ze leek te genieten van alle aandacht en adoratie gaf ze in speeches regelmatig aan dat de eer naar haar man moest gaan en dat ze haar leven voor hem zou geven en dat anderen dat ook zouden moeten doen. Het hoogtepunt van Evita' s roem was waarschijnlijk haar tour door Europa in 1947 waar ze verschillende leiders ontmoette, de regenboogtour. Met haar juwelen en prachtige jurken wist ze het naoorlogse Europa te imponeren. De tour begon in Spanje dat onder Franco de Argentijnen goed gezind was. Ze kreeg van Franco het grote kruis van Isabella la Católica opgespeld. Vervolgens ging de stoet naar Italië. Daar waren de reacties gemengd, maar overwegend positief. De ontmoeting met de paus had grote indruk op haar gemaakt. Na Italie gng de reis via Portugal naar Frankrijk waar de reacties op haar verschijning ook gemengd waren. De laatste europese halte was Zwitserland. Dit bezoek was geen succes. Ze werd bekogeld met tomaten en er werd een steen door de ruit van haar auto gegooid. Het geplande bezoek aan Groot-Britannië werd overgeslagen. Offieel vanwege vermoeidheid. In werkelijkheid had de Britse koninklijke familie te kennen gegeven dat zij Evita niet wenste te ontvangen op het moment dat het haar schikte. Evita had het bezoek aan Groot-Britannië namelijk plotseling twee weken uitgesteld. Op dat moment was de koninklijke familie voor jaarlijkse zomervakantie echter op het landgoed Balmoral in Schotland. Via Rio de Janiero en Montevideo keerde ze uiteindelijk 78 dagen na haar vertrek weer terug in Beunos Aires waar ze door een enthousiaste menigte werd opgewacht.

In 1951 wilde Evita zich verkiesbaar stellen als vice-president. De militaire top had de stijgende macht van EvIta met toenemende weerstand gevolgd. Omdat ze als vice-president de macht over het leger zou krijgen bereike de weerstand bij de militaire top een nieuw hoogtepunt. Ter ondersteuning van haar voornemen organiseerden de bonden een massabijeenkomst, de ' Cabildo Abierto' , waaraan twee miljoen mensen deelnamen. Het was de grootste demonstratie ooit gehouden voor een vrouwelijke politicus. Evita vroeg het volk om bedenktijd en besloot uiteindelijk om haar kandidatuur terug te trekken. Officiëel omdat ze had ingezien dat haar plaats naast Juan Perón was als echtgenoot en niet als lid van zijn regering. Ze sprak de hoop uit de geschiedenisboeken in te gaan als ' de vrouw die het volk tot Perón bracht' . Waarschijnlijker is dat ze onder druk van de militaire top haar kandidatuur terug trok omdat deze dreigde het regime omver te werpen als Evita vice-president zou worden. Daar kwam nog bij dat Evita 's gezondheid op dat moment zo slecht was, dat zij fysiek niet in staat zou zijn geweest om het ambt dat zij zo ambieerde uit te voeren.   In januari 1951 werd bij Evita baarmoederhalskanker geconstateerd. Ze weigerde in eerste instantie echter haar baarmoeder te laten verwijderen. De 'moeder van het land' kon niet zonder baarmoeder. In november liet ze dan toch haar baarmoeder verwijderen. De kanker was echter al uitgezaaid. Op 11 november waren de presidentsverkiezingen. Het waren de eerste verkiezingen waarbij vrouwen mochten stemmen. Evita stemde vanaf haar ziekbed. Peron wond de verkiezingen en werd op 4 juni 1952 opnieuw beëedigd tot president. In de periode tussen de verkiezingen en de beëediging werkte Evita onverminderd hard door. Ze ontvging mensen en hield vele toespraken.   De parade ter viering van de overwinning zou Evita' s laatst publieke optreden worden. Evita vond dat ze hierbij aanwezig moest zijn, al had ze geen kracht meer om zich staande te houden. Een korset van gips verborgen onder een bontjas en drie spuiten morfine hielden haar overeind voor de duur van de parade. Een paar dagen later werd ze uitgeroepen tot 'Spiritueel leider van de natie'. Op 26 juli 1952 stierf Evita op 33 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Haar lichaam werd gebalsemd en opgebaard. Nadat het leger zich in 1955 van Juan Peron had weten te ontdoen verdween het lichaam van Evita. Het werd eerst naar Duitsland gebracht en later naar Italië waar het onder een andere naam lag begraven. Na 16 jaar werd het lichaam van Evita overgedragen aan haar man in Spanje. In 1973 keerde Peron met zijn derde vrouw Isabel terug naar Argenitinië waar hij voor de derde keer tot president werd gekozen. Isabel, die vice-presedent was, werd na de dood van haar man in 1974 de eerste vrouwelijke president. Zij liet het lichaam van Evita terugbrengen naar Argentinië.

De musical Na Joseph and the Amzing Technicolor Dreamcoat en Jesus Christ Superstar was Evita de derde musical van het duo Andrew Lloyd Webber en Tim Rice.  Tim Rice In 1973 hoorde Rice op de radio de laatste 10 minuten van een programma over Eva Peron en raakte geïntrigeerd. Hij luisterde een paar dagen later naar de herhaling van het programma en raakte volledig in de ban van haar bijzondere levensverhaal. Hoewel hij zich niet kon vinden in haar filosofie en moraal bewonderde hij haar doorzettingsvermogen. Hij stelde aan Andrew Lloyd Webber voor een musical over Evita te maken, maar Andrew Lloyd Webber wilde per se een musical over het door P.G. Woodhouse gecreeerde personage Jeeves.   Na het floppen van de musical Jeeves maakte Webber een moeilijke periode door. Time Rice was op dat moment echter al helemaal in de ban van de persoon Evita. Intussen was er veel te doen met de productie Jesus Christ Superstar. De film werd gemaakt en was een succes in veel landen, maar ook een bron voor veel protesten in andere landen, waaronder Argentinië. Op het moment dat in Argentinië de bioscoop waar Jesus Christ Superstar in brand werd gestoken was Tim Rice in Argentinië om het verhaal van de musical te schrijven. Andrew Lloyd Webber was echter nog niet helemaal overtuigd. Echter het succes van Jesus Christ Superstar in het katholieke Spanje gaf Webber het laatste zetje in de rug om een musical te maken over opnieuw een charismatische figuur die slechts 33 jaar is geworden.   Rice en Webber waren het al eerder eens geworden dat de musical geen gesproken tekst zou hebben. Het verhaal kon volgens hen het best op een opera-achtige wijze worden verteld. Hun wijze van schrijven ging volgens het 'Prima la musica, doppo le parole '-principe. Over het algemeen was de muziek er als eerste, waarna Rice de teksten schreef. Het eerste lied dat 'af ' was, It 's your lover returning, was een uitgebreide aria waarin Evita haar cynische filosofie probeert te rechtvaardigen tegenover het Argentijnse volk. In de show zou het lied worden gezongen na de terugkeer van de rainbow-tour in Europa. Julie Covington werd gevraagd het lied in te zingen. Echter een paar dagen voor de opname van de singel waren Webber en Rice nog niet tevreden over de eerste regel. De eerste regel werd vervangen door 'All through my crazy and wild days ', maar dat was nog onbevredigender. In een laatste poging probeerde Rice een regel die hij in het script zowel in het begin als het eind bij de begrafinsscène gebruikte: Don 't cry for me Argentina. Een klassieker was geboren.   Eind 1975 was Evita klaar om de wereld te veroveren. Net als bij Jesus Christ Superstar werd eerst een conceptalbum uitgebracht. Het dubbelalbum met de witte hoes werd ingezongen door: Julie Covington: Evita Colm Wilkinson: Che Paul Jones: Perón Barbara Dickson: minnares van Péron. Het album werd in november 1976 uitgebracht en was binnen de kortste keren overal een succes, behalve in Argentinië waar het album werd verbannen. Het in het bezit hebben van een kopie op een cassettebandje was al voldoende reden voor een arrestatie.

Nog voor het uitbrengen van het conceptalbum had Webber de demo al aan Harold Prince laten horen. Prince was enthousiast en schreef een lange brief met opmerkingen en adviezen om het stuk nog beter te maken. De enige reactie die hij terugkreeg was 'dank je'. Prince dacht dat zijn adviezen niet werden gewardeerd, maar het tegendeel was waar. Na het succes van het album was de druk groot om de show snel op West End op de planken te brengen. Webber en Rice wilden dat Prince de musical zou regisseren. Prince was echter druk met andere projecten in New York. Ondanks de druk werd de productie van EvIta uitgesteld totdat Prince beschikbaar zou zijn.   Prince vond de show te lang en schrapte de nummers 'The lady' s got potential' en 'Eva' s sonnet'. Hiermee werd bijvoorbeeld het insecticide subplot van Che uit de musical gelaten. Alle verwijzingen naar insecticiden werden dan ook uit andere nummers verwijderd. Het nummer 'Dangerous Jade' werd op het toneel 'Peron latest flame'. Toegevoegd werd het nummer 'The art of the possible'. Voor de staging zocht Prince steeds naar conflicterende situaties: Evita 's doelbewustheid tegenover Peróns lafheid. Als zij hem niet zo had gepushed, was hij al lang gestopt.   Che was in de originele visie (het conceptalbum) bedoeld als iemand uit het gewone volk. Che is in Argentinië een term die wordt gebruikt om een 'gewone man' aan te duiden. Che wordt nooit bij naam genoemd en zijn naam komt alleen voor in de titel van de song 'Waltz for Che and Eva'. Het was Princes idee om Che, de 'verteller ' in het verhaal, op een ander Argentijnse icoon, Che Guevara, te baseren. Hierdoor hoopte Prince een extra lading te creeëren. Che werd aangekleed in de militaire outfit die zo kenmerkend was voor Che Guevara en kreeg een grotere interactie in het verhaal. Er zijn echter geen aanwijzingen om aan te nemen dat Che en Evita elkaar in werkelijkheid ooit ontmoet hebben. Che Guevara werd geboren in 1928 en was 14 toen de Peron' s aan de macht kwamen en 24 toen EvIta overleed. Voor zover bekend is de enige vorm van contact tussen beiden een brief van Che geweest aan de stiching van Evita met het verzoek voor een jeep. Een jeep die hij overigens nooit heeft ontvangen.   Voor het decor- en kostuumontwerp werden Timothy O'Brien and Tazeena Firth aangetrokken. Zij ontwierpen een decor met een groot filmscherm waarop fragmenten uit documantaires met Evita werden getoond. Hierdoor werd de show regelmatig in een historische context geplaatst. Ook werd het scherm gebruikt om de locaties waar de show zich op dat moment afspeelde aan te geven. In de toneelvloer waren lampen verwerkt die het toneel op verschillende manieren konden verlichten met rechthoekige en cirkelvormige patronen. Hierdoor konden visueel delen van het toneel worden afgebakend en kon met schaduwpartijen worden verwerkt.  Ook konden bij sommige scènes de lichten random aan en uitflitsen.   De kostuums van Evita waren geinspireerd op de kleding die daadwerkelijk door Evita was gedragen.

Tot ieders verbazing wilde Julie Covington de rol van Evita niet op het toneel spelen. Al snel draaide de geruchtenmachina op volle toeren. Wie zou de rol van Evita gaan spelen. UIteindelijk werd onder invloed van Webber en Rice gekozen voor een nog onbekend talent, Elaine Paige. Davis Essex nam de rol van Ché Guevara voor zijn rekening. Na vier weken repeteren en negen try-outs ging de musical op 21 juni 1978 in het Londense Prince Edward Theatre in première. De kritieken na de première waren gemengd, maar overheersend positief. De meeste kritiek had betrekking op het mogelijk verheerlijken van fascisme door de glamour waarmee Evita werd neergezet. Volgens Rice was de enige politieke boodschap dat extremisten gevaarlijk zijn en mooie extremisten levensgevaarlijk.   De musical speelde meer dan 2.900 voorstelling tot het in 1986 plaats moest maken voor de musical Chess. Inmiddels was Evita op 25 september 1979 ook op Broadway in première gegaan, waar het 1.567 voorstelling was te zien. Ook hier werd voor de rol van Evita gekozen voor een tot dan toe onbekende actrice, Patti LuPone.   In 2006 ging de revival van Evita op West End in première. Che was niet langer Che Guevara, maar een 'gewone man' zoals hij in het originele concept was bedoeld. De hoofrollen werden vertolkt door Elena Roger (Evita ) Philip Quats (Juan Perón) en Matt Rawle (Che).   De musical is de hele wereld over gegaan, behalve naar Argentië. Wel werden speciale vluchten vanuit Buenos Aires georganiseerd naar Rio de Janeiro om daar de musical te kunnen gaan zien.   De eerste Nederlandstalige productie was van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. De rol van Evita werd gedeeld door Janke Dekker en Vera Mann. De rol van Juan Peron werd vertolkt door Ben Cramer en de rol van Che door Bill van Dijk. De productie ging op 7 mei 1987 in theater Carré in Amsterdan in première. De vertaling was van Paul Berkenman.  In 1995 werd de musical voor de eerste maal door Joop van den Ende Theaterproducties in Nederland geproduceerd.  Evita werd gespeeld door Pia Douwes, Che door Bil van Dijk en Peron door Jeroen Phaff. De vertaling was van Seth Gaaikema en Koen van Dijk. De productie ging op 10 oktober 1995 in het Chasse Theater in Breda.   In 2007 volgde een tweede productie door Joop van den Ende Theaterproductie, in een wederom nieuwe vertaling, nu van Daniel Cohen. In navolging van de succesvolle programma' s als ' How do you solve a problem lika Maria' en ' Any dream will do' in Engeland werd Evita gecast via een afvalrace op TV. Van de 1.500 kandidaten, mochten er vijfentwintig door naar de Evita-Academy, waar ze les kregen van Pia Douwes, Willem Nijholt en andere profs uit het vak. Uiteindelijk gingen tien kandidaten door naar de finaleshows waarbij iedere week een potentiele Evita moest afvallen. In de finale show moesten Marjolein Teepen, Suzan Seegers en Brigitte Heitzer het tegen elkaar opnemen. Het Nederlandse publiek koos uiteindelijk voor Brigitte Heitzer als Evita. De overige rollen waren al eerder ingevuld. Che werd gespeeld door Stanley Burleson en Juan Peron door Roberto de Groot.

CD' s en DVD' s
Castalbums
	Originele Londense cast	1CD	Engels	1978
	Originele Broadway cast	2CD	Engels	1979
	Originele Weense cast	1CD	Duits	1982
	Originele Tokyo cast	1CD	Japans	1982
	Originele Nederlandse cast	1CD	Nederlands	1995
	Originele Japanse cast	2CD	Japans	1997
	Touring cast	1CD	Engels	1998
	Originele Deense cast	1CD	Deens	2001
	Originele Duitse cast	CD-Single	Duits	2002
	Originele Duitse cast, europese tour	CD	Engels	2002
	Originele Nieuwzeelandse cast	1CD	Engels	2004
	Bremense cast	1CD	Duits	2005
	Revival Londense cast	1CD	Engels	2006
Special Editions
	Concept album	2CD	Engels	1976
	Concept album, 20th anniversary edition	2CD	Engels	1976/1996
Film
	Originele filmsoundtrack	1CD	Engels	1996
	Originele filmsoundtrack	2CD	Engels	1996
	Originele filmsoundtrack (You must love me)	Maxi-CD	Engels	1996
	Originele filmsoundtrack (Don' t cry for me Argentina)	Maxi-CD	Engels	1996
	Film	DVD	Engels	1996
Overigen
	Studio cast, Orlando Philhamonic Original Revival cast	1CD	Engels	1996
	Studio cast, Ray Hamilton Orchestra & Singers	1CD	Engels	1997
	Studio cast	1CD	Engels	1997
	Studio cast	1CD	Engels	2000
	Studio cast	1CD	Engels	2000
	Studio cast	1CD	Engels	2004
	Studio cast, The Musical Stage Company	1CD	Engels	2006
	Studio cast, The Musical Singers & Orchestra	1CD	Engels
	Studio cast	1CD	Engels