In een periode dat Nederlandstalige popmuziek als knullig en onbetekend werd beschouwd experimenteerden Ernst Jansz en Piet Dekker in 1978 met Nederlandstalige muziek. Bij een try-out in Nijmegen speelt gelegenheidsdrummer Jan Pijnenburg mee. Als ze op zoek gaan naar een vast drummer stuiten de twee op bassist/gitarist Jan Hendriks. Hij brengt vervolgens de drummer Carel Copier aan. De band 'Doe maar' is geboren. Ze speelden een mengeling van Nederlandstalige punk, rock'n'roll, calypso, reggae en ska.

Voor het 'Festival of Fools' werd Ernst Jansz in 1978 gevraagd een band op te zetten. Hier viermanschap werd uitgebreid met vijf andere muzikanten waarmee ze vervolgens op tournee gingen. Na de tournee ging de vierkoppige kern van de band weer zelf verder. Om meer optredens te krijgen wilden ze graag een plaat uitbrengen. Via manager Frank van der Meyden kregen ze een platencontract en in 1979 werd de eerste LP uitgebracht, Doe maar.

Het album bestond uit feestnummers (geschreven door Piet Dekker) en serieuzere nummers (geschreven door Ernst Jansz). Tegen de wens van Ernst Jansz in werd een single van de LP uitgebracht (Ik zou het willen doen). Het leverde tot ieders verbazing een tip-notering op en daarmee een eerste TV-optreden in het programma 'Op volle toeren'. De positie van Piet Dekker in de groep werd echter steeds moeilijker. Hij kon zijn gewone werk moeilijk combineren met de band en er waren spanningen tussen hem en Ernst Jansz.

In 1980 verliet Piet Dekker de band. Afgesproken werd, dat de band zou worden opgedoekt zodra aan alle verplichtingen is voldaan. Om aan de laatste verplichtingen te kunnen voldoen werd de plaats van Piet Dekker in eerste instantie ingenomen door Joost Belinfante tot alle verplichten waren voldaan. Er waren in de tussentijd zoveel nummer geschreven dat de band toch nog een plaat wilde opnemen. Henny Vrienten werd gevraagd om mee te doen en de plaats van Joost Belinfante in te nemen. Ernst Jansz kende Henny Vrienten nog uit de begeleidingsband van Boudewijn de Groot. Vrienten zag het in eerste instantie niet zo zitten, maar het plezier dat de band uitstraalde deed hem overstag gaan. Met de komst van Vrienten werd een nieuww weg ingeslagen. Hij leverde drie nieuwe nummers voor het album waar de band al aan werkte. De feestnummers werden uit het repertoire geschrapt en de band ging zich toeleggen op reggae.

De platenmaatschappij was minder enthousiast en stelde het op de markt brengen van de LP Skunk (samentrekking van ska en punk) maandelang uit tot na de carnaval. Dit had een negatieve invloed op het aantal optredens en de bezoekersaantallen. Onder druk van manager Frank van der Meyden werd door platenmaatschappij alvast begonnen met de PR door promotieexemplaren naar de diverse radiostations te sturen. Ze vergaten de DJ's echter te vertellen dat de plaat nog niet te koop was. Blij om tussen het carnavalsgeweld ook iets anders te kunnen draaien werd de LP tot dag-LP uitgeroepen en werd de single veelvuldig gedraaid. De single 'sinds een dag of twee' was populair bij de luisteraars maar werd pas echt opgepikt toen op advies van DJ Frits Spits de naam werd veranderd in '32 jaar'.

Een jaar later, in 1982, was de echte doorbraak met de single 'Doris Day' en het album 'Doris Day en andere stukken' . Ze ontvingen een Zilveren Harp (aanmoedigingsprijs) en waren de openingsact op Pinkpop. Drummer Copier was inmiddels vervangen door René van Collum. Het was het begin van een ongekende rage, compleet met flauwvallende meisjes, platina albums en een gigantische verkoop van allerlei prullariamerchanides. Binnen enkele maanden was het land fosforgroen en zuurstokroze gekleurd. Het derde album '4us' (virus) werd als eerste Nederlandstalige plaat niet alleen op LP en MC uitgebracht, maar verscheen ook op CD. De single 'Pa' kwam als eerste single ooit binnen op de nummer 1-positie. De jong René van Collum past niet zo goed bij de andere bandleden en wordt vervangen door Jan Pijnenburg.

In de slipstream van Doe krijgen vele andere Nederlandstalige bands succes, zoals 'Het goede doel', 'Toontje lager' en de 'Frank Boeijengroep'. Nederpop is hot.

De hysterie rondom de band na inmiddels zulke grote vormen aan dat de band in 1983 een publiciteitsstop instelt en het aantal optredens minimaliseert.

Dat jaar is Doe Maar de hoofdact op Pinkpop. Eind dat jaar werkte Henny Vrienten aan zijn solo-album 'Geen ballade', waarvan de singel 'Als je wint heb je vrienden' (duet met Herman Brood) een grote hit werd. Ook werd begonnen aan de opnames van het vijfde studioalbum. De single 'Macho was al uitgebracht toen de band op 15 februari 1984 bekend maakte uit elkaar te gaan. Op 14 april werden in Den Bosch twee afscheidsconcerten gegeven, waarvan er een live op TV werd uitgezonden.

In 1992 kwam de band nog een keer bij elkaar om tijdens de reunie van CCC Inc. nog eenmaal het nummer 'Nederwiet' van Joost Belinfante te spelen.

Op 2 november 1999 maken de vier bandleden onder grote belangstelling van de vaderlandse pers bekend dat ze weer bij elkaar kwamen. Ze kondigden aan dat een nieuw album (Klaar) zou worden uitgebracht en dat twee concerten in Ahoy zouden worden gegeven. Uiteindelijk werden het zestien uitverkochte concerten.

Discografie

22 november 2005 werd bekend gemaakt dat V&V-entertainment overeenstemming hadden bereikt met Henny Vrienten en Ernst Janz om een musical te mogen maken met de muziek van Doe Maar. Volgens producent Albert Verlinde sprak uit de nummers van Doe Maar een enorme dramatiek, het volle leven en een tijdsbeeld. Dat tijdsbeeld kwam ook naar voren uit de brieven van fans die de leden van Doe Maar toentertijd kregen. V&V-entertainment wilde al deze dingen in een musical verwerken. De eerste gesrpekken vonden plaats aan de keuekntafek bij Henny Vrienten thuis. Hoewel anderen zich ook hadden gemeld met vergelijkbare ideeën kozen de voormalige Doe Maar muzikanten voor V&V-entertainment. De leden van Doe Maar wilden geen musical waarin het verhaal van de band werd verteld, omdat, zoals Ernst Jansz zei 'ze nog leven'. Geen musical dus die het verhaal van de band zou navertellen, maar een nieuw verhaal dat moest worden ondersteund door de nummers van Doe Maar.

Voor het verhaal haalde schrijver Pieter van de Waterbeemd niet alleen inspiratie uit de muziek van Doe maar, maar ook uit de fanmail die de leden van de band ontvingen. Bij het nummer Pa kreeg hij het beeld van een jongen bij de begrafenis of het sterfbed van zijn vader. Zo kreeg het nummer een extra lading en kwam er een vader en een zoon in het verhaal. Daarna kwamen twee jonge meiden, waaruit het toenmalige Doe Maar publiek voornamelijk uit bestond, de BOM-moeder die voor alles op kwam maar haar dochter te kort deed, en een contrasterend stel (burgerlijk) als vanzelf. Omdat de cast al bekend was voor het script klaar was kon bij het schrijven van het verhaal rekening worden gehouden met de mensen die de rollen zouden gaan spelen. Pieter van de Waterbeemd sprak daarom ook met de acteurs en nam hun ideeën mee bij het schrijven van het verhaal. IN eerste instantie wilden Jansz en Vrienten niet dat nummer van hun laatste album 'Klaar' zouden worden gebruikt. Van de Waterbeemd wilde echter graag een nummer als bijvoorbeeld 'Dansmuziek' gebruiken om ook materiaal te hebben voor de oudere personages in de musical. Hij wist de mannen van Doe Maar te overtuigen waardoor uiteindelijk het hele ouvre tot zijn beschikking stond.

Centraal in het verhaal stonden vier relaties. Twee gezworen tienervriendinnen, een burgertruttig echtpaar, een hippie-moeder en haar dochter en een vrijgevochten kerel van begin dertig, die na jaren weer in contact komt met zijn vader. Allemaal stonden ze op een punt in hun leven waarin ze een beslissing moeten nemen.

Het decor van Stans Lutz gaf ruimte aan zowel de band als de acteurs. De drummer zat in het midden en de toetsenist zat in het café-decor. Zo maakten de muzikanten actief deel uit van de voorstelling. Er waren 5 a 6 locaties in het decor verweven, waaronder de kamers van de twee gezinnen. Verder had het decor enkele verassingeselementen zoals de fiets bovenin voor het nummer 'Ik kom altijd te laat'. Ook bij 'Nederwiet' had het decor een truc in petto. Onder invloed van regisseur Jos Thie koos werd het verhaal in een hoog tempo verteld. Door het decor konden soms meerder acties tegelijk plaatsvinden. Ook was soms sprake van enige interactie is met het publiek. De choreografie was van de hand van Martin Michel.

Op 4 december was de eerste repetitiedag. Voor de dames in het gezelschap waren de liedjes vrij laag zijn om te zingen. Om de originele sound van Doe Maar om zoveel mogelijk te behouden was namelijk niet al te veel veranderd aan toonhoogtes e.d. (zoals bijvoorbeeld bij Mamma Mia wel het geval was). Tijdens de repetitieperiode bleek dat het toch noodzakelijk was een aantal nummers in een andere toonhoogte om te zetten.

op 28 januari 2007 ging de musical in Tilburg in première, 25 jaar na de eerste nummer 1 hit van Doe maar, De Bom. Henny Vrienten, Ernst Janz en Jan Hendriks waren bij de première aanwezig. De musical werd door pers en publiek goed ontvangen en de speelperiode werd wegens groot succes enkele maanden verlengd.

Op 26 februari 2008 sloten V&V entertainment en Stage Entertainment een overeenkomst over de buitenlandse rechten van de musical Doe Maar. In het najaar van 2008 is een Duitstalige productie gepland die in Essen in première zal gaan. In plaats van de nummers van Doe Maar zal de Duitse productie 20 Duitse hits uit de jaren 80 bevatten, waaronder:

• 99 Luftballons en Nur Geträumt van Nena;
• Ich will Spass van Markus;
• Bruttosozialprodukt van Geier Sturzflug.

Wat wel blijft is het script dat zal worden bewerkt/vertaald door Ruth Beny.