| Op 11 maart 1924 schoot de gescheiden cabaretzangers Belva Gaertner haar minnaar Walter Law neer. Belva werd in haar appartement gearresteerd waar de met bloed doordrenkte kleren nog op de vloer lagen. Belva bekende dronken te zijn geweest, maar zei dat ze zich niet meer kon herinneren wat er was gebeurd. Belva werd verdedigd door de advocaat William Scott Stewart. Op 3 april 1924 schoot de getrouwde Beaulah Annan in de echtelijke slaapkamer Harry Kalstedt in de rug. Terwijl ze toekeek hoe hij dood ging dronk ze cocktails en luisterde naar een populaire foxtrotmelodie. Daarna belde ze haar man om te zeggen dat ze een man had vermoord die met haar naar bed wilde. Beaulah's verhaal kende meerdere versies. Eerst beweerde ze dat de Harry uit zelfverdediging had doodgeschoten omdat ze bang was dat hij haar zou verkrachten. Later gaf ze toe dat ze hem in de rug had geschoten nadat hij haar had verteld dat hij haar ging verlaten. De laatste en meest sensationele versie bewaarde ze voor de rechtszaal. Ze had Harry verteld dat ze zwanger was. Tijdens een gevecht dat daarna ontstond grepen ze beide naar het pistool. Beaulah's man, Albert Annan , bleef haar bijstaan en spendeerde al zijn spaargeld aan de verdediging van zijn vrouw. Beaulah werd verdedigd door William W. O'Brien. Na haar vrij
De jonge journaliste Maurine Dallas Watkins schreef artikelen over deze moordzaken voor de Chicago Tribune. Er zaten op dat moment zes vrouwen in een dodencel in Chicago. De overige vrouwen pasten niet in het beeld van de mooie moordenaressen. Watkins legde in haar verhalen de nadruk op sentimentele en spectaculaire aspecten van de twee zaken. Ze had een smeuïge schrijfstijl. Ze sprak van twee 'jazz' babes, gecorrumpeerd door mannen en drank. Ze omschreef Beulah Annan als de mooiste vrouw van het celblok, en Belva Gaertner als de meest stijlvolle moordenares. Beide vrouwen werden vrijgesproken en hun roem vervaagde snel toen andere spectaculaire moorden de voorpagina's in de media over namen.
Watkins verliet de journalistiek kort daarna en ging zich toeleggen op het schrijven van toneelstukken. Tijdens haar opleiding aan Yale University schreef ze een fictief stuk over de twee moordenaressen waarover ze als journaliste had geschreven. Beaulah werd Roxie, Belva werd Velma, Albert Annen werd Amos Hart en de advocaten William Scott Stewart en William W. O'Brien werden samengesmolten in de persoon van Billy Flinn. In 1926 werd het toneelstuk 172 keer opgevoerd op Broadway. In 1927 werd een stomme film gemaakt van het toneelstuk door Cecille B. DeMille. In 1942 bewerkte William Wellman het verhaal tot een gesproken film. Ginger Rogers speelde het danseresje Roxie Hart en advocaat Billy Flynn werd gespeeld door Phil Silvers. |
spraak meldde ze aan de pers dat ze haar man had verlaten.
e of een complete musicalversie zijn twee heel verschillende dingen. Barry en Fran Weissler, succesvolle producenten van shows als Othello en de zeer succesvolle revival van Grease! wonnen de strijd om de Broadway rechten voor Chicago. Zij zagen zich voor de uitdaging gesteld om het beeld van de fantastische concertervaring om te buigen naar een unieke en sterke musicalproductie. 
