Duitsland in de jaren 30
Cabaret speelt zich af in het Berlijn van de begin jaren 30 van de
twintigste eeuw. Eind jaren twintig, begin jaren dertig was Europa
in een zware economische crisis geraakt. De reden dat Duitsland
zwaarder werd getroffen door de economische crisis dan andere landen
vond zijn oorsprong in de eerste wereldoorlog. Nadat Duitsland de
eerste wereldoorlog in 1918 had verloren ging het land verder als de
Weimar-republiek. Na de eerste verkiezingen in 1919 kwam de
Rijksdag in Weimar (Berlijn was te onrustig) bijeen om de nieuwe
grondwet te bekrachtigen. De regering mocht volgens deze grondwet
beslissen over de belastingen en kreeg de controle over het leger.
De rijkspresident werd de machtigste man in de nieuwe republiek: hij
kreeg de bevoegdheid om de Rijksdag te ontbinden en om de
rijkskanselier en ministers te benoemen of te ontslaan. Tevens kon
de rijkspresident in tijden van politieke onrust buiten de grondwet
om regeren via noodverordeningen. De Weimar-republiek raakte echter
al direct in de problemen. Oorzaak? Het verdrag van Versaille. In
het verdrag waren een aantal bepalingen opgenomen met grote
economische gevolgen.
Andere bepalingen werden door Duitsers als vernederend werden ervaren waren:
- Duitsland raakte een deel van zijn grondgebied kwijt. Naast vernederend had dit ook economische gevolgen omdat een groot deel van de steenkolen- en staalproductie in deze gebieden was gevestigd en dus voor Duitsland verloren ging;
- Duitsland raakte alle koloniën kwijt.
- Het Duitse leger werd beperkt tot 100.000 man.
- Duitsland en zijn bondgenoten werden aangewezen als de schuldige partij en werden aansprakelijk gesteld voor alle schade en verliezen die zij tijdens de eerste wereldoorlog hadden veroorzaakt. De vastgesteld schadevergoeding (132 miljard goudmark) ging vooral naar Frankrijk dat het meeste schade en verliezen had geleden. Het was dan ook Frankrijk geweest dat had gestreden voor een harde aanpak van Duitsland in het verdrag.
De Duitse bevolking was razend over het verdrag. Nu Duitsland een democratie was had men gehoopt op enige clementie van de geallieerden, maar ze kwamen bedrogen uit. De Rijksdag kon echter door de dreiging van een geallieerde bezetting niets anders doen dan het verdrag ratificeren.
Om onder de herstelbetalingen uit te komen voerde de Duitse regering een inflatiepolitiek. Ze probeerden de geallieerden ervan te overtuigen dat Duitsland niet in staat was dit bedrag te betalen. Frankrijk wilde de betaling blijven afdwingen en bezette in januari 1923 het Duitse Ruhrgebied. De arbeiders en ambtenaren gingen in staking uit protest tegen de bezetting. Omdat iedereen gewoond doorbetaald werd raakt de inflatie onbeheersbaar. Spaargelden en pensioenen waren niets meer waard. Ter illustratie de prijsstijging van 1 kilo brood:
| December 1921: | 4 Mark |
| December 1922: | 163 Mark |
| Januari 1923: | 250 Mark |
| April 1923: | 474 Mark |
| Augustus 1923: | 69.000 Mark |
| November 1923: | 201.000.000.000 Mark |
De dramatische situatie werd door de NSDAP (met o.a. Adolf Hitler) gebruikt om de macht in München te grijpen. Deze Nationale Revolutie mislukte echter. Hitler werd gearresteerd en tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld. Na een jaar was hij weer vrij. Tijdens zijn gevangenschap schreef hij het boek Mein Kampf waarin hij o.a. zijn zeer antisemitische ideeën uiteenzette
In 1923 werd begonnen met het nemen van maatregelen om de extreme inflatie een halt toe te roepen en die sloegen aan. De economie begon zich te herstellen. Verder werden de jaarlijkse herstelbetaling verlaagd en het Amerikaanse bedrijfsleven verstrekte korte termijn leningen aan Duitsland. Ook internationaal werden de betrekkingen beter. Het erkennen van de nieuwe landsgrenzen zorgden onder de nationalisten nog wel voor woede. Er werd een anti aanvalsverdrag met Frankrijk en België getekend en in 1926 trad Duitsland toe tot de Volkenbond (de voorloper van de Verenigde Naties).
Het ergste leek achter de rug tot 24 oktober 1929, zwarte donderdag.
De beurs in New York stortte in en dompelde de wereld in een
economische crisis. Door alle leningen die in Amerika waren
afgesloten en die nu terugbetaald moesten worden werd Duitsland
extreem getroffen door de crisis. Het aantal werklozen steeg, banken
en bedrijven gingen failliet en de industriële productie schoot
omlaag. Dit alles bleek een goede voedingsbodem voor het
nationaal-socialisme*. Dit is de periode waarin Cabaret zich
afspeelt.
Tijdens de verkiezingen van 1930 wisten twee partijen te profiteren van de crisis, de KPD (communistisch) en de NSDAP van Hitler (nationaal-socialistisch). De NSDAP steeg van 12 zetels bij de verkiezingen in 1928 naar 107 zetels en werd na de SDP de tweede grootste partij van Duitsland. Het parlement was versplintert met vele kleien partijen waardoor regeren moeilijk was. Ondertussen probeerde de Rijkspresident de macht van de conservatieve elites te herstellen. In 1932 volgden nieuwe verkiezingen en nu werd de NSDAP de grootste partij. In januari 933 werd Hitler door de Rijkspresident benoemd tot Rijkskanselier. De Rijkspresident had gedacht Hitler te kunnen gebruiken om de macht van de conservatieve elites te herstellen. Dit bleek een grove onderschatting met grote gevolgen.
De brandstichting in de Rijksdag een maand later werd door Hitler aangegrepen om een gewelddadige campagne te beginnen tegen de communisten. Talloze communisten en andere vijanden van de nazi´s werden vermoord of opgepakt en in speciale kampen gevangen gezet. Tegelijkertijd werd in de nationaal-socialistische propagandacampagne voor de Rijksdagverkiezingen van maart 1933 geprobeerd om een nationaal eenheidsgevoel te creëren. Desondanks lukte het niet om bij deze verkiezingen de volledige meerderheid te behalen (43,9 % van de stemmen). Met steun van twee kleinere partijen wist Hitler een grondwetswijziging door te voeren die hem de bevoegdheid gaf om buiten de Rijksdag om te regeren en wetten te maken. Het begin van het Derde Rijk was een feit.
Informatie met name afkomstig van www.duitslandweb.nl
* Het nationaal-socialisme komt voort uit het extreme nationalisme. Het wordt gekenmerkt door antisemitisme en racisme. Ook plaatst het het groeps- en volksbelang boven het individuele belang.
Kijk hier naar een uitzending van 'In Europa' over het Berlijn van 1929.
De musical
Cabaret wordt vaak gezien als de eerste grote 'concept musical', waarbij regie, ontwerp en symbolisme net zo belangrijk kunnen zijn als het verhaal. De musical is gebaseerd op het toneelstuk 'I am a Camera ' van John van Druten. Het toneelstuk was op haar beurt weer gebaseerd op het boek 'Goodbye to Berlin ' van Christopher Isherwood. Het boek is een verzameling verhalen waarin Isherwood schrijft over de mensen die hij in Berlijn heeft leren kennen tijdens de opkomst van het nazisme. Een van deze mensen is Sally Bowles. Het was het verhaal over Sally dat Van Druten inspireerde om een toneelstuk te schrijven. Het toneelstuk ging in 1951 op Broadway in première en in 1955 volgde ook een film.
Hal Prince zag in het toneelstuk de potentie voor een musical. Het toneelstuk werd bewerkt door Joe Masteroff die het script schreef. Fred Ebb schreef de liedteksten en de muziek was van de hand van John Kander. Ze werkten nauw samen met Hal Prince, de producent en regisseur. De rol van Emcee is geïnspireerd op de conferencier die Hal Prince in 1949 zag in een vervallen nachtclub in Berlijn. De conferencier daar was een klein mannetje met oogschaduw, valse wimpers en veel rouge om zijn ouderdom tevergeefs te verbergen.
Het gerucht gaat dat John Kander en Fred Ebb de musical geschreven om hun goede vriendin Liza Minelli een opstapje te geven in de showbizz. Hal Prince vond Liza Minelli echter te onervaren en castte Jill Haworth voor de rol van Sally Bowles. Joel Grey speelde de rol van Emcee. Andere rollen werden gespeeld door Bert Canvy, Jack Gilford, Lotte Lenya (Fraulein Schneider), Peg Murray en Edward Winter.
Het verhaal
In de Kit Kat Klub heet de Emcee iedereen welkom. Cliff Bradshaw, een Amerikaanse schrijver, komt per trein naar Berlijn. In de trein ontmoet hij Ernst Ludwig. Ernst smokkelt papieren van Parijs naar Berlijn. Eenmaal in Berlijn aangekomen gaat Cliff op aanraden van Ernst naar het pension van Fraulein Schneider. Ze komen tot overeenstemming over de prijs voor de kamer. Het is oudejaarsavond en Cliff gaat naar de Kit Kat Klub waar op dat moment de Engelse zangeres Sally Bowles door de Emcee wordt aangekondigd. Nadat ze haar optreden belt ze Cliff op de telefoon die op alle tafels in de nachtclub staan. Cliff leest Sally een gedicht voor en geeft haar zijn nieuwe adres. Om 12.00 uur staan de telefoons roodgloeiend. Cliff is terug in zijn kamer als Sally met haar koffers voor de deur staat. Ze weet Cliff over te halen dat ze bij hem in mag trekken. Terug in de Kit Kat Klub geeft de Emcee zijn commentaar op deze ontwikkeling. Ondertussen wordt fraulein Schneider het hof gemaakt door herr Schultz, de eigenaar van een fruitwinkel. Hij brengt een ananas voor haar mee. Fraulein Schneider is geroerd door dit gebaar omdat ananassen zeldzaam zijn in Duitsland. In de Kit Kat Klub zingen de obers een a-capella lied over hun vaderland.
Terug in de flat van Cliff lijkt het alsof een storm door het huis is geraasd. Nog altijd heeft hij het gevoel dat hij in een droom leeft. Dan vertelt Sally hem dat hij zwanger is. Hoewel Cliff ook niet veel geld heeft wil hij niet dat Sally de baby laat aborteren. Hij krijgt een baantje van Ernst om dingen te smokkelen en vertrekt naar Parijs. De Emcee vertelt over de vele manieren om aan geld te komen en stelt zijn bron van inkomsten aan het publiek voor. Een van de huurders van fraulein Schneider ziet herr Schultz uit haar appartement komen. Om Fraulein Schneider niet in verlegenheid te brengen liegt hij en zegt dat ze binnenkort gaan trouwen. Als ze weer samen zijn besluiten ze dat trouwen helemaal niet zo'n slecht idee is. Er wordt een verlovingsfeest georganiseerd. Herr Schultz heeft iets te veel gedronken en begint een lied te zingen, meeskite. Dit betekent lelijk in het Hebreeuws. Op het eind van het feest blijkt Ernst een hakenkruis te dragen.
In de Kit Kat Klub ondertussen dansen de meisjes van het cabaret. Een van hen blijkt de Emcee te zijn. In het appartement vertelt fraulein Schneider aan herr Schultz dat ze de verloving wil verbreken. Als een steen door de ruit van de fruitwinkel wordt gegooid realiseren zij zich dat ze de opkomst van de nazi's niet langer kunnen negeren. Emcee geeft zijn visie op over de discriminatie die het geluk van twee mensen in de weg staat. Fraulein Schneider brengt het verlovingsgeschenk terug naar Sally en Cliff die haar proberen te overtuigen dat alles wel goed zal komen. Zij heeft zich echter met weemoed bij de zaken neergelegd. Cliff wil met Sally terug naar Amerika, maar Sally wil haar carrière niet opgeven. In de Kit Kat Klub zingt ze over haar geweldige leven. Cliff staat op het punt om de trein naar Parijs te nemen en van daaruit naar Amerika te reizen. Hij heeft een ticket gekocht voor Sally. Sally, die net een abortus heeft laten plegen, ziet geen reden om met hem mee te gaan. Haar leven is tenslotte het 'cabaret'. Herr Schultz heeft zijn winkel naar de andere kant van Berlijn verhuist en fraulein Schneider blijft alleen in haar appartement achter. Eenmaal in de trein hoort Cliff de stemmen van de mensen die hij in Berlijn heeft leren kennen en begint zijn boek te schrijven.
De musical wordt gepresenteerd door een Emcee die sprekend, zingend en dansend zijn commentaar levert op de gebeurtenissen in het verhaal en de politieke situatie van de tijd waarin het stuk zich afspeelt.
De musical ging op 20 november 1966 in het Broadhurst Theatre op Broadway in première. Op 28 februari 1968 was de Londense première. In 1987 werd Cabaret opnieuw op Broadway op de planken gebracht met wederom Joel Grey als Emcee. Deze maal was de productie niet zo succesvol.
In 1989 volgde de eerste Nederlandse productie van Cabaret met in de hoofdrollen Willem Nijholt (Emcee), Alexandra van Marken (Sally Bowles) en Theo Nijland (Cliff Bradshaw).
In 1993 onderging Cabaret onder leiding van Sam Mendes (regie) en Rob Marshall (co-regie en choreografie) een metamorfose. Het verhaal bleef grotendeels hetzelfde, maar alle personages werden nog eens goed doorgelicht. De voorstelling werd ditmaal in een echte nachtclub gespeeld, het Donmar Warehouse in Londen. Het publiek zat aan tafels en serveersters brachten drank en eten rond. Het ensemble fungeerde tevens als orkest en het decor was bijna leeg, met slechts een paar rekwisieten. De hoofdrollen werden gespeeld door Alan Cumming (Emcee) en Jane Horrocks (Sally Bowles).
Na de succesvolle run in het Donmar Warehous in Londen ging de revival op 19 maart 1998 in New York in première in de Kit Kat Klub (voorheen het Henry Miller Theatre) op Broadway. De zoektocht naar een geschikte locatie leverde de productie bijna twee jaar vertraging op. De rollen werden gespeeld door Natasha Richardson (Sally), Alan Cummi (the Emcee), John Benjamin Hickey (Clifford Bradshaw), Ron Rifkin (Herr Schultz), Mary Louise Wilson (Fräulein Schneider) en Denis O'Hare (Ernst Ludwig). De regie was in handen van Rob Marshall. Lang kon men niet genieten van de loctaie die met zoveel moeite was gevonden. Nadat een gebouw op de Klub was gevallen verhuisde Cabaret op 3 november 1998 naar Studio 54.
Op 14 februari 2006 beleefde deze nieuwe versie van Cabaret in theater Carré in Amsterdam de Nederlandse première. De zaal van Carré was tot en met de loges omgebouwd tot nachtclub, compleet met bediening. De hoofdrollen werden gespeeld door Ara Halici (Emcee), Pia Douwes (Sally Bowles) en Chris Tates (Cliff Bradshaw).
Slechts twee jaar later volgde een derde Nederlandse productie. De hoofdrollen werden gespeeld door Sven Ratzke (Emcee), Elen Evers (Sally Bowles) en Dick Cohen (Cliff Bradshaw). In deze versie, gebaseerd op de originele Broadway-versie, had regisseur Paul Ewijk er voor gekozen de Kit Katb Klub en Sally Bowles meer naar de achtergrond te verplaatsen en het leven van gewone Berlijners gedurende de opkomst van het nazisme meer op de voorgrond te laten komen. De focus lag meer op de manier waarop de individuen omgaan met het opkomende fascisme en de keuzes die ze maken. Een aantal nummers van Sally, zoals Dit Keer (Maybe This Time), werden dan ook niet in de nachtclub gezongen. Ook begon deze versie niet direct met het overbekende beginnummer Wilkommen, maar met een speech van Hitler en het fascistisch Duitse volksliedje 'Der morgige tag ist mein', gezongen door Ernst Ludwig (Martin Strizko). Het nummer werd gedurende de voorstelling een aantal maal herhaald om de opkomst van het fascisme te benadrukken.
De film
In 1972 ging de door Bob Fosse geregisseerde film Cabaret in première. Het verhaal van de film is losjes gebaseerd op de musical. Was Liza Minelli in 1966 nog te onervaren om de rol van Sally te spelen in de Broadway productie. Ten tijde van de filmopnamen was ze inmiddels een gerenommeerd actrice, met een Oscar op zak. De rol van Emcee werd wederom vertolkt door Joel Grey.
Het Verhaal
Sally Bowles is een Amerikaanse zangeres in de Kit Kat Klub in
Berlijn aan het begin van de jaren dertig van de twintigste eeuw. Er
komt een nieuwe huurder in het appartementengebouw waar Sally woont,
Brian Roberts. Brian is een Engelsman die na zijn studie naar
Berlijn is gekomen om zijn studie Duits af te ronden. Om geld te
verdienen geeft hij Engelse les. Sally probeert hem tevergeefs te
verleiden. Omdat hij niet op haar avances ingaat denkt ze dat hij
wel homo moet zijn. Brian vertelt haar dat hij wel relaties heeft
gehad met vrouwen, maar dat die op niets zijn uitgelopen. Ze worden
vrienden. Brian is getuige van het vrije leven dat Sally leidt
tijdens de laatste dagen van de Duitse Weimar Republiek.
In de loop der tijd verandert de vriendschap tussen Sally en Brian toch in een liefdesrelatie. Brian concludeert dat zijn voorgaande relaties met vrouwen mislukt zijn omdat hij op de verkeerde drie vrouwen was gevallen. Sally raakt bevriend met een rijke playboy, Maximilian van Heune. Hij neemt het stel mee naar zijn landgoed. Max verleidt zowel Sally als Brian die dit niet van elkaar weten. Als Max genoeg heeft van het stel laat hij ze achter in Berlijn.
Als Sally en Brian zich realiseren dat Max met beide het bed heeft gedeeld krijgen ze ruzie. Brian stormt boos naar buiten en daagt een stel nazi's uit wat in een knokpartij eindigt. De nazi's slaan Brian volledig in elkaar. In het ziekenhuis maken Sally en Brian het weer goed. Sally vertelt dat Max een envelop met geld voor hen heeft achtergelaten. Later ontdekt Sally dat ze zwanger is. Ze weet niet zeker of Max of Brian de vader is. Brian stelt voor om te trouwen en naar Cambridge terug te gaan. Sally weet echter dat ze het niet vol zou houden om zo met Brian samen te leven. Ze zet de geplande abortus door. Brian verlaat Berlijn per trein, terug naar Cambridge en Sally zet haar leven in Berlijn voort. Als tweede verhaallijn is er een joodse man die zich al jaren als christen voordoet die verliefd wordt een rijke, joodse erfgename en met haar trouwt. Hoe het hen zal vergaan als de nazi's aan de macht komen blijft onduidelijk.
De liedjes
De liedjes in de film werden allemaal in de nachtclub uitgevoerd. De nummers stonden echter niet los van het verhaal. Ze gaven commentaar op, of vertelden een deel van het verhaal dat niet in beeld wordt gebracht. Uitzondering is het nummer Tommorrow belongs to me, dat niet in de Kit Kat Klub wordt gezongen, maar door gewone Duitsers als loflied op het nazisme.
In de film werd slechts een beperkt aantal liedjes uit de originele musicalproductie gebruikt en werden drie nieuwe nummers toegevoegd. De nieuwe nummers werden ook geschreven door Fred Ebb en John Kander. Voor de revival van 1998 werden ook een aantal nummers van de originele score weggelaten en werden twee nummers uit de film toegevoegd.
| Originele productie (1966) | Film (1972) | Revival (1993) |
| Willkommen | Wilkommen | Wilkommen |
| So What | So What | |
| Don't Tell Mama | Don't Tell Mamma | |
| The Telephone Song | ||
| Mein Herr | Mein Herr | |
| Perfectly Marvellous | Perfectly Marvellous | |
| Two Ladies | Two Ladies | Two Ladies |
| It Couldn't Please Me More | It Couldn't Please Me More | |
| Tomorrow Belongs To Me | Tommorow Belongs To Me | |
| Maybe This Time | Maybe This Time | |
| Why Should I Wake Up? | ||
| Tiller Girls | ||
| Sitting Pretty | ||
| Money, Money | Money, Money | |
| Married | Married | |
| Tommorow Belongs To Me | ||
| Meeskite | ||
| If You Could See Her | If You Could See Her | If You Could See Her |
| Tomorrow Belongs To Me | ||
| What Would You Do? | ||
| Laat maar waaien | ||
| Cabaret | Cabaret | Cabaret |
| The Finale | The Finale |
Filmpje
| Prijzen | |||
| Award | Jaar | Categorie | Genomineerd/Winnaar |
| Award | Jaar | Categorie | Genomineerd/Winnaar |
| Tony Award | 1967 | musical | winnaar |
| Tony Award | 1967 | mannelijke hoofdrol (Jack Gilford) | genomineerd |
| Tony Award | 1967 | vrouwelijke hoofdrol (Lotte Lenya) | genomineerd |
| Tony Award | 1967 | mannelijke bijrol (Joel Grey) | winnaar |
| Tony Award | 1967 | mannelijke bijrol (Edward Winter) | genomineerd |
| Tony Award | 1967 | vrouwelijke bijrol (Peg Murray) | winnares |
| Tony Award | 1967 | componist en liedteksten | winnaar |
| Tony Award | 1967 | decorontwerp (Boris Aronson) | winnaar |
| Tony Award | 1967 | kostuumontwerp (Patricia Zipprodt) | winnaar |
| Tony Award | 1967 | choreografie (Ron Field) | winnaar |
| Tony Award | 1967 | regie (Hal Prince) | winnaar |
| Tony Award | 1987 | revival musical | genomineerd |
| Tony Award | 1987 | mannelijke bijrol (Werner Klemperer) | genomineerd |
| Tony Award | 1987 | vrouwelijke bijrol (Alyson Reed) | genomineerd |
| Tony Award | 1987 | vrouwelijke bijrol (Regina Resnik) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1987 | revival musical | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1987 | mannelijke hoofdrol (Joel Grey) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1987 | regie (Hal Prince) | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1994 | revival musical | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1994 | regie (Sam Mendes) | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1994 | mannelijke hoofdrol (Alan Cumming) | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1994 | bijrol (Sara Kestelman) | winnares |
| Drama League Award | 1998 | revival musical/play | winnaar |
| Tony Award | 1998 | revival musical | winnaar |
| Tony Award | 1998 | mannelijke hoofdrol (Alan Cumming) | winnaar |
| Tony Award | 1998 | vrouwelijke hoofdrol (Natasha Richardson) | winnares |
| Tony Award | 1998 | mannelijke bijrol (Ron Rifkin) | winnaar |
| Tony Award | 1998 | vrouwelijke bijrol (Mary Louise Wilson) | genomineerd |
| Tony Award | 1998 | kostuumontwerp (William Ivey Long) | genomineerd |
| Tony Award | 1998 | lichtontwerp (Peggy Eisenhauer / Mike Baldassari ) | genomineerd |
| Tony Award | 1998 | choreografie (Rob Marshall) | genomineerd |
| Tony Award | 1998 | regie (Sam Mendes / Rob Marshall) | genomineerd |
| Tony Award | 1998 | orkestraties (Michael Gibson) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | revival musical | winnaar |
| Drama Desk Award | 1998 | mannelijke hoofdrol (Alan Cumming) | winnaar |
| Drama Desk Award | 1998 | vrouwelijke hoofdrol (Natasha Richardson) | winnares |
| Drama Desk Award | 1998 | vrouwelijke bijrol (Michele Pawk) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | choreografie (Rob Marshall) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | regie (Sam Mendes / Rob Marshall) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | orkestraties (Michael Gibson) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | decorontwerp (Robert Brill) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | kostuumontwerp (William Ivey Long) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1998 | lichtontwerp (Peggy Eisenhauer / Mike Baldassari ) | genomineerd |
| Theatre World Award | 1998 | Alan Cumming | winnaar |
| New York Critics Circle Award | 1998 | musical | winnaar |
| John Kraaykamp Musical Award | 2006 | vrouwelijke hoofdrol grote musical (Anne Wil Blankers) | genomineerd |
| John Kraaykamp Musical Award | 2006 | mannelijke hoofdrol grote musical (Ara Halici) | winnaar |
| John Kraaykamp Musical Award | 2006 | vrouwelijke bijrol grote musical (Frédèrique Sluyterman van Loo) | winnares |
| John Kraaykamp Musical Award | 2006 | tekst, muziek of bewerking (Daniel Cohen) | genomineerd |
| John Kraaykamp Musical Award | 2009 | vrouwelijke bijrol grote musical (Pamela Teeves) | winnares |
| John Kraaykamp Musical Award | 2009 | mannelijke bijrol grote musical (John Kraaykamp) | genomineerd |
| Media | ||||
| Castalbums | artiest | 1CD/2CD/DVD | Taal | Jaar |
 |
Originele Broadway cast | 1CD | Engels | 1966 |
 |
Originele Weense cast | 1CD | Duits | 1969 |
 |
Originele Duitse cast | 1CD | Duits | 1970 |
 |
Revival Londense cast | 1CD | Engels | 1986 |
 |
Originele Israelische cast | 1CD | Hebreeuws | 1989 |
 |
Originele Nederlandse cast | 1CD | Nederlands | 1989 |
 |
Revival Broadway cast | 1CD | Engels | 1998 |
 |
Weense cast | 1CD | Duits | 1998 |
 |
Duitse cast (Dusseldorf) | 1CD | Duits | 2000 |
 |
Duitse cast (Bremen) | 1CD | Duits | 2002 |
 |
Originele Mexicaanse cast | 1CD | Spaans | 2004 |
 |
Revival Nederlandse cast, incl bonus DVD | 1CD/DVD | Nederlands | 2006 |
 |
Originele Zweedse cast | 1CD | Zweeds | 2006 |
 |
Originele Italiaanse cast | 1CD | Italiaans | |
| Film | ||||
 |
Originele Filmsoundtrack | 1CD | Engels | 1972 |
 |
Film | DVD | Engels | 1972 |
 |
Film, special editiom | DVD | Engels | 1972 |
| Overigen | ||||
 |
Studio cast | 1CD | Engels | 1994 |
 |
Studio cast, complete opname | 2CD | Engels | 1994 |
 |
Studio cast | 1CD | Engels | 1997 |
 |
Studio cast | 1CD | Engels | 1999 |
 |
Studio cast, London Theatre Orchestra & Cast | 1CD | Engels | 2002 |
 |
Studio cast | 1CD | Engels | 2006 |
 |
Themes From The Hit Musical, The Brad Ellis Little Big
Band |
1CD | Instrumentaal | |
 |
Studio cast, Music Theatre Hour | 1CD | Engels | |
|
Studio cast, Music Theatre Hour | 1CD | Engels |