Achtergronden
Robert Lopez en Jeff Marx leerden elkaar kennen bij BMI-workshop. Dit is een wekelijkse les voor mensen muziek willen schrijven voor musicals. Toen Lopez een partner zocht om mee te schrijven kwam hij terecht bij Marx. Samen maakten ze een musical van 10 minuten over 'Hans en Grietje in Disneyland'. Hoewel ze beiden het project niet geweldig gelukt vonden, besloten ze met elkaar te blijven samenwerken. Ze hadden één voorwaarde: Van alles wat ze zouden schrijven, zouden ze alleen die dingen gebruiken die ze beide goed vonden.
Lopez werkte in die tijd als uitzendkracht en Marx was een freelance advocaat en deed tevens een aantal stages theaterproducenten. Zijn eerste stage was bij Cameron Mackintosh, waar hij al na een maand wed ontslagen. Ook bij veel andere stages, waaronder bij Sesamstraat, werd hij ontslagen.
De vrije tijd die ze hadden brachten ze veelal door in het 'Around the Clock' restaurant, waar ze samen schreven. Ze wilden iets leuks schrijven, dat niet alleen zij, maar ook hun vrienden (die niet per definitie van musical hielden) zou aanspreken. Het moest een musical worden voor een nieuwe generatie. Ze gingen er vanuit dat de jonge generatie niet zou accepteren dat een mens tijdens een verhaal ineens in zingen uitbarst. Om deze reden besloten ze iets te schrijven voor de Muppets. Als opdracht voor hun opleiding aan BMI schreven ze 'Kermit, Prince of Denmark', een bewerking van Hamlet. Voor deze musical schreven ze zeven nummers. Voor een open huis van BMI, waarbij de studenten hun werk kunnen laten zien zochten ze een poppenspeler die hun nummers als Kermit zou kunnen spelen. Ze kwamen via via uit bij Rick Lyon. Marx en Lopez waren aangenaam verrast over het effect van de pop en de poppenspeler.
Nadat ze negen nummers voor de musical hadden gemaakt besloten ze hun idee aan te bieden om er een echter MuppetMovie van de maken. Ze stuurden het verhaal en de nummers naar de Henson Company, maar die hadden geen interesse.
Ondanks deze teleurstelling besloten ze verder te gaan met het poppenconcept. Alleen zouden ze nu hun eigen karakters verzinnen en niet meer werken met de karakters van anderen. Ze begonnen weer opnieuw met schrijven. Weer moest het iets leuks zijn, dat ook hun vrienden leuk zouden vinden en weer met poppen. Dit keer zouden ze echter schijven voor televisie, het medium van hun generatie. In 1999 schreven ze het nummer 'Share'. In tegenstelling tot de sesamstraatversie waarin delen werd toegejuicht, ging dit nummer over niet willen delen. Het nummer werd opgevoerd op het jaarlijkse festival van de National Alliance for Musical voor nieuwe liedjes. Het nummer werd uitgevoerd door John Tartaglia (ook van Sesamstraat) en werd goed ontvangen. Lopez en Marx waren daarentegen niet helemaal tevreden over het nummer. Het miste nog een dosis humor. Wel was het de belangrijkste voorloper van wat uiteindelijk de musical Avenue Q zou worden.
Begin augustus 1999 kreeg Lopez een ingeving, Sesamstraat ontmoet Friends. Volwassen kindertelevisie voor hun eigen generatie. In plaats van educatie verpakt in humor, humor verpakt in een nep educatief jasje. Op deze manier konden ze nummers schrijven over alle mogelijke onderwerpen. Enthousiast begonnen ze met het verzinnen van de karakters die in hun straat zouden wonen, van scènes en van liedjes.
Ze wilden in hun show een uitzendkracht (Princeton) en een internetverslaafde (Trekkie Monster). Ze verzonnen Kate Monster als de geliefde van Princeton. Ook bedachten een rol voor Gary Coleman, een voormalig kindsterretje uit de serie Diff'rent Strokes, als de conciërge.
Met Sesamstraat als inspiratiebron voor hun show om volwassen onderwerpen te behandelen vonden Marx en Lopez dat ze niet om de (vermeende) homoseksuele relatie tussen Bert en Ernie heen konden. Ze vonden het te makkelijk om ze neer te zetten als een homoseksueel stel. Ze besloten dat een van de twee heteroseksueel zou zijn (Nicky), waarop de ander, een nog niet ge-oute homoseksueel (Rod), stiekem verliefd zou zijn.
Bert en Ernie Rod en Nicky
Al in deze periode werden nummers als 'If you were gay', 'There's life outside your appartment' en 'Everyone is a little bit racist' geschreven. Bij een uitvoering van de nummers bij de BMI-workshop was Robyn Goodman aanwezig. Zij nodigde een aantal andere producenten uit om naar de live uitvoeringen van de televisiepilot van Avenue Q: Childrens Television for Twentysomthings te komen. De uitvoeringen waren in mei 2000 in het York Theatre en werd geregisseerd door Seth Goldstein. Naast Rick Lyon en John Tartiaglia, de poppenspelers met wie Marx en Lopez al eerder hadden gewerkt, waren ook Stephanie D'Abruzzo en Ann Harada gevraagd om te helpen de poppen tot leven te brengen.
Vooral het feit dat de acteurs achter de poppen zichtbaar waren, werd door het publiek als positief ervaren. In feite hadden Marx en Lopez hier nooit echt over nagedacht. Uitgaande van een tv-serie zouden de poppen onzichtbaar worden bediend. Voor de uitvoeringen in het theater hadden ze echter geen oplossing om de acteurs achter de poppen te verbergen. Omdat de uitvoeringen alleen dienden om het idee van de tv-serie te verkopen hadden ze verder geen moeite gedaan om de acteurs te verbergen. Door de reacties werden ze aan het denken gezet om hier iets mee te doen.
Jeffrey Seller en en Kevin McCollum (producenten van Rent) waren na het zien van uitvoeringen geïnteresseerd, maar dan voor een show in het theater. Dit was voor Mrax en Lopez genoeg om hun idee voor een tv-serie om te zetten naar een musical. De producenten Lopez en Marx gevraagd een ballad te schrijven omdat je met alleen maar leuke nummers geen show kan maken. Ze geschreven, 'There's a fine, fine line'. Daarna volgden 'Mix tape', 'My girlfriend who lives in Canada', 'The more you ruv someone' en 'For now'.
In tegenstelling tot bij het idee voor de tv-serie waarin de karakters doorgaande problemen hebben die in iedere aflevering weer zouden opduiken moesten ze nu een verhaal bedenken. Om ze hierbij te helpen kwam scriptschrijver Jeff Whitty het team versterken. Aan hem de taak om een verhaal te verzinnen waarin de liedjes op hun plaats zouden vallen en waarin het grote aantal verschillende onderwerpen aanbod zou komen. Whitty wilde uitgaan van een book-musical, waarin het verhaal en belangrijke rol speelt in tegenstelling tot een musicalrevue waarin de nadruk ligt op de nummers. Lopez en Marx wilden noch een echt verhaal, noch een revue. Uiteindelijk wist Whitty de anderen te overtuigen. In augustus 2001 was er een lezing bij de producenten. Die gaven het groene licht om met een regisseur aan de slag te gaan. Ze hadden gesprekken met verschillende regisseurs. Met Jason Moore was er direct een klik en hij werd gevraagd. Drie keer per week kwamen de schrijvers en de regisseur samen om te brainstormen en ideeën uit te werken.
Een van de belangrijkste problemen waar ze tegen aanliepen was de verhaallijn van Princeton, een belangrijk karakter in de show. Nadat ze uiteindelijk hadden bedacht dat hij moest proberen zijn doel in het leven te ontdekken viel alles op een beetje zijn plaats. Het verhaal moest eenvoudig maar hilarisch zijn en ze bedachten een driehoeksverhouding tussen Kate, Princeton en Lucy. Van deze ideeën werd een één uur durende workshopvoorstelling opgevoerd in de reptitieruimte van de Manhattan Theatre Club. Scott Elliott, artistiek directeur van The New Group, zag de uitvoering en wilde de show produceren. Daarnaast raakte ook Douglas Aibel van het Vineyard Theatre geinteresseerd en stelde zijn theater ter beschikking en fungeerde als co-producent naast The New Group.
In de zomer
van 2002 hadden vier scripten de revue gepasseerd, maar geen van de
scripten had alles om er een goede show van te maken. In augustus
2002 begon de show zijn uiteindelijke vorm te krijgen. De makers
hadden de show naar het Eugene O'Neill Theater Centre gebracht waar
de show verder kon worden ontwikkeld. Ze kwamen er achter dat de
show een openingslied miste. Marx en Lopez schrven vervolgens 'What
do you do with a BA in english' en 'It sucks to be me', voorheen een
gesproken scène. Ook andere gesproken scènes werden hier vervangen
door nummers als de 'Money song' en 'School for monsters'. In deze
periode raakte ook Stephen Oremus bij de productie voor de
orkestraties en de arrangementen.
Na de zomer in het Eugene O'Neill Theater Centre bleef echter nog één probleem over, Gary Coleman. Alle andere karakters hadden een verhaallijn en een functie in het verhaal gekregen, maar wat was de functie van Gary Coleman. De reden dat Marx en Lopez Coleman ooit in de show hadden bedacht was omdat in Sesamstraat ook altijd een bekende gast langskomt. Voor hun was Gary Coleman het ulrieme voorbeeld van hoe het leven 'sucks' als je opgroeit (toch het thema van de show). Het probleem leek niet op te lossen en even werd zelfs overwogen Gary Coleman uit de show te schrappen. Moore wilde Coleman echter nog niet schrappen.
Uiteindelijk kwamen ze op het idee om Gary een rol te laten spelen in de verhaallijn van Nicky. Whitty schreef een scène waarin Gary Nicky zelfs aanmoedigt om te zielig te zijn. Aan het eind van de scène moet Gary Nicky uitleggen dat ze beide het publieke belang dienen doordat mensen als ze hen zien zich realiseren dat hun leven zo slecht nog niet is. Dit werd het laatste nummer dat Marx en Lopez schreven, 'Schadenfreude'.
Anna Louizos was de decorontwerper. Het moest het beeld van een ietwat vervallen straat in een grote stad. Moore wilde ook dat het in functionaliteit iets had van een speelplaats waar je overal op kan klimmen, je kan verstoppen en weer te voorschijn kan komen. Ze ging op pad in Queens, Brooklyn en East Village om inspiratie op te doen. Haar eerste idee was een decor met draaiende gebouwen waardoor de interieurs zichtbaar zouden worden. Het budget liet dit echter niet toe. Ze paste het idee aan door alleen bepaalde delen van de voorkanten van de gebouwen open te laten te gaan en een deel van het interieur te laten zien. Hierdoor werd de 'illusie' gewekt dat een scène zich in het appartement afspeelde, ondanks dat feitelijk alles voor het gebouw werd gespeeld. Ook het aspect van schaal speelde een rol. Poppen zijn over het algemeen kleiner dan mensen. Betekende dit dat de appartementen van de poppen kleiner moesten zijn dan die van de mensen? Dat zou weer een raar gebouw geven met kleine en grote deuren. Moore bedacht dat alles op een schaal van 80% moest worden gemaakt. Te groot voor poppen en te klein voor mensen.
In
januari 2003 begonnen de repetities. De show opende in het
Off-Broadway Vineyard Theatre in maart 2003. Op 31 juli 2003
verhuisde de productie naar Broadway, naar het 'John Golden
Theatre'. De originele cast bestond uit:
- Princeton/Rod: John Tartaglia
- Kate Monster/Lucy the Slut: Stephanie D'Abruzzo
- Trekkie Monster, Nicky, Bear, Etc.: Rick Lyon
- Gary Coleman: Natalie Venetia Belcon
- Brian: Jordan Gelber
- Christmas Eve: Ann Harada
- Mrs. Thistletwat, Bear, e.a.: Jennifer Barnhart
Vier van deze mensen waren in 2000 al bij de productie betrokken toen Marx en Lopez het idee nog wilden verkopen als een tv-serie.
Avenue Q won in 2004 drie Tony Awards, waaronder de award voor Beste Musical.
In 2005 en 2006 volgden producties in respectievelijk Las Vegas en Londens West End. In deze producties waren wijzigingen doorgevoerd ten opzichte van de Broadway-productie.
De veranderingen in de Vegas-productie waren onder andere:
- Het arrangement van 'Purpose' werd licht gewijzigd
- Aan het begin van de tweede akte werd een korte reprise van 'It sucks to be me' toegevoegd voor Princeton
- 'There is life outside your appartment kreeg een rock-arrangement
- Ook in 'There is life outside your appartment' werd de zin 'we could sit in the park smoking pot' veranderd in 'we could see a Broadway show! Not!' en de zin 'you could win the lotto' werd veranderd in 'you could step in dog shit'
- In 'Schadenfreaude werden twee zinnen verwijderd
- In de 'Money Song' is het deel dat Princeton en Nicky van deur naar deur gaan door een korte tekst, waarna ze direct overgaan tot de laatste refrein.
- Lucy wordt geen aardige yoga-lerares zoals in de originele productie, maar komt terug als een wedergeboren christen. Ze krijgt zelfs haar maagdelijkheid terug
- Verder zijn verschillende zinnen aangepast
Later werden nog meer veranderingen doorgevoerd, waaronder
- Het laten vervallen van de pauze
- Veel dialoog werd geschrapt
- 'There's a ine, fine line' werd verplaatst naar het einde van de tweede akte om 'I wish I could go back to college' te vervangen
- 'There is life outside your apartment is geschrapt
Door deze laatste wijzigingen werd de duur van de show teruggebracht tot 90 minuten
Voor de Londense productie wilde producent Cameron Mackintosh dat er wat aanpassingen werden gemaakt. De meest in het oog springende verschil heeft te maken met de verwachting dat Gary Coleman in Engeland niet dezelfde bekendheid had als in Amerika. In Londen werd het karakter in eeste instantie 'Gary, het bekende kind van tv' genoemd in plaats van gewoon Gary Coleman. Na een enquête onder het publiek werd deze verandering weer teruggedraaid. De aangepaste tekst in 'It sucks to be me' zijn echter gebleven, maar zijn lijfspreuk uit Diff'rent strokes werd wel weer in de tekst opgenomen. In tegenstelling tot Amerika werd de rol in Londen gespeeld door een man in plaats van een vrouw.
Er waren nog meer verandering om meer aan te sluiten bij het Londense publiek (of omdat de makers het grappiger vonden). Een aantal van de wijzigingen waren ook al in de Vegas-productie doorgevoerd:
- In 'It sucks to be me' werd de Koreaanse deli waar Christmas Eve heeft gewerkt vervangen door een chinees restaurant.
- In de Around the Clock Club werden geen Long Island Iced Teas gedronken, maar Absinthe Daiquiris.
- In 'Everyone's A Little Bit Racist' werd de verwijzing naar de Polen vervangen door Fransozen.
- In 'The internet is for porn' schaamt Princeton zich niet omdat hij Kate een E-card heeft verzonden
- Lucy heeft niet geschitterd in Florida, maar in Vaticaanstad, en de koppen gehaald in Amsterdam en Londen in plaats van Amsterdam en Bangkok
- Aan het begin van de pauze botst op de videoschermen het woord 'intermission' (de amerikaanse term voor pauze) met het woord 'val' om zo het woord 'interval' (de engelse term voor pauze) te vormen.
- In 'Schadenfreude' zijn stukken tekst verwijderd
- Ook in 'Schadenfreude' werd de tekst 'Watching A Frat Boy Realize...' veranderd in 'Seeing a Drunk Guy realise...'
- Het tempo van 'Purpose' werd vertraagd
- De arrangementen van 'Theres Life outside your appartment' waren meer rock
In Londen werden twee logo's gebruikt voor de show. Het originele logo dat was gebaseerd op de metrolijn in New York zou in Londen minder aanspreken. Daarom werd een eigen logo ontworpen.
Broadway-logo West-End-logo
In 2007/2008 volgde een tour door Amerika en Canada, waarna ook de rest van de wereld volgde.
Op 20 januari 2009 volgde nog een wijziging. Met het einde van de presidentschap van George Bush moest ook één van de populairste zinnen uit de musical , 'George Bush is only for now', uit het finale lied verdwijnen. Om de zin te vervangen werd een wedstrijd uitgeschreven waarbij iedereen zijn of haar suggestie kon indienen om deze zin te vervangen.
Op 16 januai 2009 werden uit tweeduizend inzendingen vier winnaars bekend gemaakt:
- Recession
- Prop 8
- This show
- Your mother-in-law
Deze vier opties werden in verschillende shows uitgetest om te bepalen welke van de vier opties uiteindelijk in de show zou worden opgenomen. In de voorstelling van 20 januari, de dag van de inauguratie van de nieuwe president, Barack Obama, werd alvast de mogelijkheid Recession uitgeprobeerd op Broadway. Of de zin ook op de West End wordt aangepast, is niet bekend.
Bovenstaande informatie is voornamelijk afkomstig uit het 'Avenue Q, the book'.
De poppen
Een groot deel van het succes van Avenue Q is te danken aan het poppenspel. De menselijke tegenspelers spreken tegen de poppen en niet tegen de acteur achter de pop. Ook de poppen onderling spreken naar elkaar en niet naar de acteurs achter de poppen. De acteurs achter poppen dragen onopvallende zwart/grijze kleding terwijl de poppen en de menselijke karakters felle kleuren dragen. Soms wordt een pop gedurende de show bediend door verschillende acteurs. De stem wordt echter altijd door dezelfde acteur gedaan.
De poppen van Avenue Q zijn ontworpen door Rick Lyon die al vroeg bij het project betrokken was geraakt. In de show worden drie soorten poppen gebruikt
Poppen met één stokje (Princeton, Kate Monster)
De acteur heeft één hand in de pop waarmee hij de mond bediend. Met de ander hand bediend hij een van de handen van de pop door middel van ee stokje dat an de poppenhand is vastgemaakt. De andere hand van de pop is vastgenaaid aan zijn zij. Als de pop iets moet vasthouden houdt de acteur de hand van de pop en het ding samen vast zodat het lijkt dat de pop het vast houdt.
Poppen met twee stokjes (Rod, Lucy, de Bad Idea Bears, de nieuwkomer)
Deze poppen lijken op de poppen met één, maar beide handen van de poppen zijn met stokjes te bedienen. De acteur houdt beide stokjes in één hand om met de andere hand de mond te kunnen bedienen. Soms laat de acteur een van de stokje los om de andere hand los te kunnen bedienen.
Live-hand poppen (Nicky, Trekkie Monster, Mrs. T., Ricky)
Voor deze poppen zijn twee acteurs nodig. Beide acteurs steken één hand in de hand van de pop en één van de acteurs bedient de mond. Soms verlaat ene van de acteurs de pop om een ander pop te bedienen. De achtergebleven acteur bedient dan de hele pop.
Geschrapte nummers
Niet alle nummers die zijn geschreven hebben de show daadwerkelijk gehaald. Ook zijn voor speciale gelegenheden nieuwe nummers geschreven.
'Tear It Up and Throw It Away'
Dit nummer zat oorsponkelijk tussen de opening en het nummer 'If You Were Gay'. Kate wordt opgeroepen als jurylid bij een rechtzaak en kan niet met Nicky naar het aquarium gaan. Nicky zegt dat ze moet doen alsof ze de oproep niet heeft gehad en dat het niemand zal opvallen dat ze niet is gegaan. Omdat het nummer geen toegevoegde waarde meer had voor het verhaal werd het tijdens de repetities voor de off-Broadway productie geschrapt.
'How
Much Do the People in Your Neighborhood Make?'
Dit nummer werd al vroeg in de ontwikkeling van de show geschreven. Toen besloten werd een musical te maken in plaats van een tv-serie werd het nummer geschrapt.
'Rod's Dilemma'
Dit nummer is niet voor de show geschreven, maar voor de Tony-awards waarin het stemproces voor Tony's wordt op de hak genomen. Rod moet stemmen voor de nieuwe voorzitter van zijn Rotary Club en kan niet beslissen of hij zal stemmen op de man op wie hij heimelijk verliefd is, een rijke man of een oude vriend. De bewoners van Avenue Q vertellen hem dat hij niet op vrienden moet stemmen, maar op de beste kandidaat. Princeton geeft nog aan dat het een geheime stemming is en dat dus niemand weet op wie je hebt gestemd. Luister hier naar Rod's dilemma.
'Only in Vegas'
Dit nummer is speciaal geschreven om de productie in Las Vegas te promoten. Rick Lyon als Steve Wynn vertelt de cast van Avenue Q hoe gelukkig ze zullen zijn in Vegas. In tegenstelling tot de typische Sesamstraat sound van de overige nummers uit Avenue Q leunt dit nummer op de typisch nummers uit de shows in Las Vegas. Luister hier naar Only in Vegas
'Rod's Christmas'
Op de CD Broadway's Greatest Gifts: Carols for a Cure, Vol. 5. Rod speelt in de 'Don't Tell Daddy's Cabaret and Night Club.' (De naam is een parodie op de beroemde pianobar in New York, Don't Tell Mama, die weer is genoemd naar het nummer uit Cabaret). Kerst is de tijd waarin Rod zijn liefde voor kerstliedjes en shownummers kan combineren. Hij zingt een kerstmedley, maar krijgt geen applaus. Luister hier naar Rod's Christmas
'Time'
Werd in de previews in Londen tijdens de pauze op de videoschermen getoond. Het was een video van Nicky op de WC die zingt dat hij de tijd neemt voor de volgende akte begint met mensen voor de WC-deur die schreeuwen dat hij op moet schieten. De video werd al snel geschrapt.
'Christmas'
Op de muziek van 'Purpose', maar met een nieuwe feestelijke tekst. De tekst werd geschreven door de acteurs van de Londense Avenue Q voor een liefdadigheidsshow, West End Christmas. Luister hier naar Christmas
Gary
Coleman
Gary Coleman speelt al vanaf het eerste begin een rol in Avenue Q. In eerste instantie zou hij worden opgevoerd als de bekende gastacteur in de tv-serie, zoals Sesamstraat ook vaak werkte met bekende gasten. Bij het ontwikkelen van het concept tot een musical sneuvelde zijn rol bijna omdat ze geen functie meer voor hem zagen in het verhaal. Op het laatste moment wisten de makers hem toch in de show te integreren.
Gary Coleman werd geboren in Zion, Illinois. Hij werd geadopteerd door Edmonia Sue en W.G. Coleman. Hij lijdt aan een nierziekte waardoor zijn groei achter bleef. In 1973 en 1984 heeft hij niertransplantaties ondergaan. Coleman werd bekend als Arnold Jackson in de tv-serie Diff'rent Strokes over een blanke weduwnaar met een dochter die twee zwarte broertjers (Arnold en Willis) adopteert nadat hun alleenstaande moeder (de huishoudster) is overleden. De show werd uitgezonden van 1978 tot 1986 en werd snel een succes. Gary Coleman werd het populairste karakter van de show (mede door zijn regelmatig herhaal uitspraak 'whatchoo talkin' 'bout, Willis?'). Op het toppunt van zijn populariteit verdiende hij $100,000 per aflevering. Zijn ouders, adviseurs en advocaten staken een groot deel van dat geld echter in eigen zak. Toen hij volwassen was daagde hij zijn ouders voor de rechter vanwege het mismanagement van zijn vermogen. De rechter stelde hem in het gelijk. Desondanks moest hij een paar jaar later zijn faillissement aanvragen. In Avenue Q werkt Gary Coleman als de conciërge van het appartementencomplex. In werkelijkheid werkte hij in de beveiliging bij een parkeerplaats.
In 'It sucks to be me' haalt de Gary Coleman in de musical zijn lot als voormalig kindsterretje aan. Wel is zijn tekst in de Londense productie aangepast omdat werd gedacht dat Gary Coleman en de tv-serie Diff'rent Strokes daar minder bekend waren.
In de Broadway versie, zingt hij:
I'm Gary Coleman from TV's Diff'rent Strokes
I made a lot of money that got stolen by my folks
Now I'm broke, and I'm the butt of everyone's jokes
But I'm here - The superintendent! - On Avenue Q!
In de Londense versie is dit aangepast tot:
I was the cutest little Black kid on TV
I made a zillion dollars that my parents stole from me
My life was over when I hit puberty
But I'm here - Fixing the toilets! - On Avenue Q!
In beide versies vervolgt hij met de zin:
Try having people stopping you to ask you 'What'chu talkin' 'bout, Willis?'
It... gets ... old!!
In Amerika wordt de rol gespeeld door een vrouw, in Londen door een man.
Gary Coleman zelf was niet blij met de parodie op zijn persoon. In 2005 heeft hij gedreigd de producenten voor de rechter de dagen wegens smaad. Dit heeft hij echter nooit gedaan. Op 28 mei 2010 overleed Gary Coleman als gevolg van een hersenbloeding.
Avenue Q
Avenue Q in de musical is een fictieve straat ergens in een buiten-buitenwijk van New York. Op basis van de kaart van New York zou Avenue Q in Brooklyn kunnen liggen. Hier liggen de namelijk straten Avenue A, B, C tot en met Z. Een paar letters van het alfabet zijn er echter tussenuit gevallen, waaronder de Q. De straat tussen Avenue P en Avenue R heet namelijk Quentin Road (genoemd naar de jongste zoon van president Roosevelt).
De
metro Q-lijn van Manhattan naar Coney-Island komt door deze wijk.
Het logo van deze metro (een Q in een oranje cirkel) heeft sterke overeenkomsten met het logo van de musical. De schrijvers hebben
echter aangegeven dat Avenue Q een fictieve straat is, en er geen
relatie bestaat met Quentinroad of welke andere straat dan ook.
| Prijzen | |||
| Award | Jaar | Categorie | Genomineerd/Winnaar |
| Tony Award | 2004 | musical | winnaar |
| Tony Award | 2004 | mannelijke hoofdrol (John Tartaglia) | genomineerd |
| Tony Award | 2004 | vrouwelijke hoofdrol (Stephanie D'Abruzzo) | genomineerd |
| Tony Award | 2004 | script (Jeff Whitty) | winnaar |
| Tony Award | 2004 | regie (Jason Moore) | genomineerd |
| Tony Award | 2004 | score (Robert Lopez / Jeff Marx) | winnaar |
| Drama Desk Award | 2003 | musical | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2003 | vrouwelijke hoofdrol (Stephanie D'Abruzzo) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2003 | muziek (Robert Lopez / Jeff Marx) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2003 | liedteksten (Robert Lopez / Jeff Marx) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2003 | script (Jeff Whitty) | genomineerd |
| Grammy Award | 2003 | soundtrack | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 2007 | musical | genomineerd |
| Media | ||||
| Castalbums | artiest | 1CD/2CD/DVD | Taal | Jaar |
 |
Originele Broadway Cast | 1 CD | Engels | 2003 |
 |
Originele Broadway Cast (Voor de Londense markt) | 1 CD | Engels | 2003 |
| Overigen | ||||
 |
Broadway Accompaniment | 2 CD | Engels | 2007 |