Achtergronden
Louis Jordan
Louis Thomas Jordan werd op 8 juli 1908 geboren en kreeg muziek met de
paplepel ingegoten door zijn vader die muziekleraar was. Terwijl
andere jongens in de vakanties op boerderijen gingen werken speelde
Jordan in zijn jeugd in de bands van zijn vader.
Hij zou een van de meest succesvolle zwarte Amerikaanse musici van de 20ste eeuw worden. In de jaren dertig speelde hij in New York in de bands van onder andere Louis Armstrong en Chick Webb. Vanaf 1938 was hij onder contract bij platenmaatschappij Decca, waar bij tot 1953 zou blijven. In april 1941 werd door Decca de Sepia serie gelanceerd. Dit waren platen met artiesten waarvan werd verwacht dat ze zowel bij de zwarte als de blanke markt zouden aanslaan. Jordan was met onder andere The Delta Rhythm Boys, the Nat King Cole Trio en Buddy Johnson and the Jay McShann Band een van de artiesten in de Sepia serie Hierdoor werd hij een van de eerste zwarte muzikanten met een grote populariteit bij de voornamelijke blanke mainstream. Na Duke Ellington en Count Basie was hij waarschijnlijk de meest populaire en succesvolle bandleider.
Hij was als zanger meer dan twintig jaar de voorman van zijn eigen band,
Tympany Five. Daarnaast speelde hij alt saxofoon en vele andere
instrumenten, waaronder de piano en de klarinet. Hij schreef veel songs en
had grote invloed op de muziek van de 20ste eeuw. Daarnaast was hij actief
als acteur in films als Meet Miss Bobby Sox (1944), Follow the Boys (1944),
Beware (1946), Meet, Petite, and Gone (1947) en Look Out Sister (1947).
Zijn grootste successen behaalde in de jaren 40 met nummers als Is You Is Or Is You Ain't Ma Baby?, Saturday Night Fish Fry, Blue Light Boogie, Ain't Nobody Here but Us Chickens, Buzz Me, Ain't That Just Like a Woman, Choo Choo Ch'Boogie, Caldonia, Beware, Brother Beware. In het begin van zijn carrière schreef hij vrolijke nummers over de goede en minder goede kanten van het leven van de zwarte amerikanen in de steden. De nummers waren doorspekt met humor en veel energie. De muziek was geïnspireerd op de blues en boogie woogie. Hij werd de vader van de Rythm & Blues genoemd en was de voorloper van de Rock 'n' Roll.
Met de komst van de Rock 'n' Roll in de jaren 50 nam zijn populariteit af en vertrok hij bij platenmaatschappij Decca. Op 4 februari 1975 overleed Louis Jordan aan de gevolgen van een hartaanval.
Five Guys Named Moe
Clarke Peters presenteerde
zijn idee voor een musical, gebaseerd op nummers van, of gezongen door Louis
Jordan in 1985 aan Cameron Mackintosh. Mackintosh zat toen echter midden in
de voorbereidingen voor Les Miserables en wees de show af. Vijf jaar later
werd de show op een klein festival in het Theatre Royal Stratford in Londen
gespeeld. Cameron Mackintosh, die zich niet meer herinnerde deze show ooit
te hebben afgewezen, werd geraakt door de show. Samen met Clarke Peters
ontwikkelden ze de show verder.
In tegenstelling tot de meeste musicals kent Five Guys Named Moe niet echt een verhaallijn. Daarnaast is publieksparticipatie een belangrijk onderdeel van de show. De show draait rond Nomax, die in de steek is gelaten door zijn vrouw, platzak is en zijn ellende verdrinkt met goedkope Whiskey. Uit zijn radio komen vijf mannen. Deze Five Guys Named Moe vertegenwoordigen ieder een eigenschap van Nomax. Zij geven Nomax adviezen om zijn leven weer op de rails te krijgen.
Op 14 december 1990 kreeg de show zijn West-End première in het West End Lyric Theatre. De originele cast, bestaande uit Kenny Andrews, Paul J. Medford, Peter Alex Newton, Omar F. Okai en Dig Wayne verhuisden mee. Alleen Clarke Peters werd als acteur vervangen door Clinton Derricks-Carroll. De show was direct een succes en bleef tot 4 maart 1995 in het West End Lyric Theatre staan. Daarna verhuisde de show naar het Albery Theatre waar de show nog acht maanden speelde.
Op 8 april 1992 ging de show ook in New York in première, in het Eugene O'Neill Theatre, met in de hoofdrollen Jerry Dixon, Doug Eskew, Milton Craig Nealy, Kevin Ramsey, Jeffrey D. Sams en Glenn Turner. Cameron Mackintosh had besloten de muur tussen het theater en de bar te laten slopen en doopte de aanwezige cocktailbar om in Moe's bar. Hier werden zowel voor als tijdens de voorstelling drankjes geschonken.
| Prijzen | |||
| Award | Jaar | Categorie | Genomineerd/Winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1991 | beste entertainment | winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1991 | beste entertainment | winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1991 | regie (Charles Augins) | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1991 | choreografie (Charles Augins) | winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1991 | mannelijke hoofdrol (Paul J. Medford) | genomineerd |
| Tony Award | 1992 | musical | genomineerd |
| Tony Award | 1992 | script (Winnie Holzman) | genomineerd |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | mannelijke hoofdrol kleine musical (Urvin Monte) | winnaar |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | mannelijke hoofdrol kleine musical (Jasper Taconis) | genomineerd |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | choreografie (Rich Ascroft) | genomineerd |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | geluidsontwerp (Ramon van Stee) | genomineerd |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | muziek/arrangementen (Jelle Douma) | genomineerd |
| John Kraykamp Musical Award | 2009 | vertaling/bewerking (Petra van der Eerden ) | genomineerd |
| Media | ||||
| Castalbums | artiest | 1CD/2CD/DVD | Taal | Jaar |
 |
Originele West End Cast | 1 CD | Engels | 1991 |
 |
Originele Broadway Cast | 1 CD | Engels | 1992 |