Achtergronden
Met films als The Jazzsinger (1927) en The Broadway Melody
(1929) won de filmmusical eind jaren 20 steeds meer aan populariteit.
The Broadway Melody won zelfs de eerste Oscar voor een geluidsfilm.
Door de populariteit werden aan de lopende band filmmusicals gemaakt.
Dit ging echter ten koste van de kwaliteit en uiteindelijk ook weer van
de populariteit. Met de economische crisis van de jaren 30 moesten ook
de grote filmstudio's bezuinigen en dit ging ten koste van de
filmmusical. Alleen Warner Bros waagde zich nog aan een project. Hoofd
productie Darryl F. Zannuck gaf scenarioschrijvers Rian James en James
Seymour, choreograaf Busby Berkeley, regisseur Lloyd Bacon en de
componisten Al Dubin en Harry Warren opdracht om een backstage musical
te maken. De musical moest het weggelopen publiek weer terug winnen.
Het resultaat was 42nd Street die in 1933 uit kwam. De choreografie en
de muziek waren voor die tijd vernieuwend. De film werd een succes. De
rol van Peggy werd gespeeld door de onervaren Ruby Keeler, die door
deze rol een ster werd. De nummers uit de film werden hits en de film
werd genomineerd voor twee Academy Awards. 42nd Street zorgde voor een
revival van de filmmusical en stond aan het begin van een reeks nieuwe
musicals met Golddiggers en Footlight Parade. Ook andere filmstudio's
zagen weer brood in de filmmusical. Vooral RKO-Radio had veel succes
met de productie van een reeks films met Fred Astaire en Ginger Rogers.
45 jaar later zagen Michael
Stewart en Mark Bramble 42nd Street in de Carnegie Hall Cinema. Ze
wilden de film herschrijven tot een theatermusical. Het originele
backstage plot van een meisje uit het ensemble dat op de
première de vrouwelijke hoofdrolspeelster vervangt werd
behouden. De vijf liedjes uit de film werden aangevuld met andere oude
nummers van Harry Warren (muziek) en Al Bubin (liedteksten). Ze legden
hun idee voor aan producent David Merrick die meteen enthousiast was.
De keuze voor Merrick lag niet direct voor de hand, want de producent
had al een tijd geen hit meer gehad. Met Merrick kon je echter wel
goede afspraken maken. Potentiële investeerders zagen echter niets
in de show en Merrick zag zich genoodzaakt de productie zelf te
bekostigen. Om de volledige zeggenschap over de productie te krijgen
kocht hij de drie kleinere investeerders die al hadden getekend uit.
Voor de regie werd Gower Champion gevraagd. Hij had naam gemaakt met de
musicals Hello Dolly!, I do!, I do! en Fall and Rise. Champion had
echter net als Merrick al in geen tijden een hit meer gehad.
$ 24.000.000 later vond de eerste try-out plaats in het Kennedy Center. De reacties waren niet positief en de show moest drastisch worden aangepast. Champion leek geen ideeën te hebben om de show te veranderen. Merrick benaderde, achter de rug van Champion om, Joe Layton en Ron Field voor advies. Hij liet ze plaats nemen in de zaal tijdens de try-out waar Champion ze geheel onverwacht tegen kwam. Merrick wist op dat moment echter niet hoe ziek Champion was. Champion kreeg regelmatig bloedtransfusies op zijn hotelkamer in het Watergate Hotel.
42nd street verhuisde van Washington naar Broadway. De previews werden uitgesteld en de première werd keer op keer verschoven. Merrick gaf vage verklaringen waarin hij aangaf te wachten tot de grote man daarboven een boodschapper zou sturen die hem zou vertellen wanneer de show in première moest gaan. De pers vermaakte zich kostelijk met het verhaal. In werkelijkheid had Merrick in Washington besloten dat de twee draaiende torens aan weerszijde van het toneel bij de grote finale van het toneel af moesten. Het draaimechanisme van de torens was echter in het podium verankerd. Hierdoor moest een groot deel van het decor worden verbouwd. Als gevolg hiervan was de show zonder decors naar New York gekomen met vertragingen als gevolg. Daar waar andere producenten de vertragingen hadden toegeschreven aan technische problemen probeerde Merrick met succes de aandacht voor de show vast te houden met deze vage verklaringen.
Ook besloot Merrick om het affiche en de programma 's aan te passen aan de stijl van de oude filmmusicals. Gevolg was dat de schrijvers bij de première op het programma stonden voor 'Lead-ins en Crossovers' in plaats van als schrijvers. De schrijvers gingen hiermee akkoord, zich niet realiserend wat de gevolgen konden zijn. De programma's werden later snel aangepast, maar toen was het kwaad als geschied. De schrijvers kwamen niet in aanmerking voor een Tony Award. Bij uitreiking van de awards verontschuldigde Merrick zich hiervoor.
Op 25 augustus 1980 vond dan eindelijk de
wereldpremière plaats in het Winter Garden Theater op Broadway.
De verwachtingen waren hoog en de spanning was om te snijden. Het doek
ging op en veertig paar tappende voeten werden zichtbaar. Het publiek
in de zaal ging uit zijn dak. De ijzersterke opening werd gevolgd door
een reeks geweldige en groots opgezette tapnummers. De voorstelling was
een succes en het laaiend enthousiaste publiek gaf een staande ovatie
aan de cast met o.a. Jerry Orbach (Julian Marsh),Lee Roy Reams (Billy),
Wanda Richert (Peggy) en Tammy Grimes (Dorothy). Na het slotapplaus
kwam David Merrick het toneel op. 'Dit is de ergste avond van mijn
leven' begon hij zijn mededeling. Het publiek lachte. Dan legt Merrick
uit dat Champion een paar uur voor de aanvang van de voorstelling is
overleden. De cast en het publiek waren in shock. Merrick trooste Wanda
Richert, die de vriendin was van Champion, op het podium. De
gebeurtenissen zorgden voor veel publiciteit waar Merrick handig
gebruik van maakte.
De show verhuisde wegens het succes in maart 1981 naar een groter theater, het Majestic Theatre . Later verhuisde de show nog eenmaal, naar het St. James Theatre waar het tot in 1989 zou spelen.
In 1984 ging de show in het Londense Royal Drury Lane Theatre op West End in première. Voor een van de actrices uit het ensemble werd 42nd street werkelijkheid. Zij mocht invallen als Peggy Sawyer toen zowel de eerste cast als de understudy voor de rol beiden ziek waren. Het toeval wilde dat op dat moment een van de producenten in de zaal zat. De producent was onder de indruk en kort daarna kreeg ze de rol voor vast aangeboden. De actrice die dit overkwam was Catharina Zeta Jones. Na 4,5 jaar op West End volgde een tournee die in 1991 weer op West End eindigde.
Op 17 september 2000 was de première van de Nederlandse
productie in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. De regie was
in handen van Mark Bramble die ook het script had herzien. Voor de
Nederlandse productie werden 2 nummers bijgeschreven (Blijf jong en
beelderig en Montage) De vertaling werd verzorgd door Martine Bijl. De
staging en de nieuwe choreografie werden verzorgd door Randy Skinner
die Champion bij de originele produc 
tie
had geassisteerd.
Na het succes in Nederland waagde Joop van den Ende de stap naar Broadway. Daar ging 42nd Street in 2001 op herhaling met Joop van den Ende als producent (in samenwerking met Dodgers Theatrical). De voorstelling werd gemaakt door hetzelfde creatieve team dat de musical in Nederland verzorgde. Voor deze nieuwe Broadwayproductie werden nog een twee nieuwe nummers toegevoegd (I only have eyes for you en Ouverture to Pretty Lady/Plenty of money and you)
| 1981 (originele productie) | 2000 (Nederlandse productie) | 2001 (Broadway revival productie) |
| 1e Akte
Ouverture
2e Akte
Sunny Side to Every Situation About a Quarter to Nine Shuffle Off to Buffalo |
1e Akte
Ouverture Auditie
2e Akte
Aan een donderwolk zit vaak een gouden randje Boemelen naar Buffalo Finale |
1e Akte
Ouverture
We're In The Money Act I Finale
2e Akte |
De première was op 2 mei 2001 in het Ford Center for the Performing Arts in het kader van de heropening van het gerenoveerde 42nd Street op Broadway. Leuk detail is dat de musical dit keer ook echt op 42nd Street speelde. De belanrijkste rollen werden gespeeld door Michael Cumpsty (Julian), Christine Ebersole (Dorothy), Kate Levering (Peggy) en David Elder (Billy). De musical zou tot en met 2 januari 2005 op 42nd Street spelen.
| Prijzen | |||
| Award | Jaar | Categorie | Genomineerd/Winnaar |
| Tony Award | 1981 | muscial | winnaar |
| Tony Award | 1981 | script (Michael Stewart and Mark Bramble) | genomineerd |
| Tony Award | 1981 | vrouwelijke brijrol (Wanda Richert) | genomineerd |
| Tony Award | 1981 | mannelijke bijrol (Lee Roy Reams) | genomineerd |
| Tony Award | 1981 | kostuumontwerp (Theoni V. Aldredge) | genomineerd |
| Tony Award | 1981 | lichtontwerp (Tharon Musser ) | genomineerd |
| Tony Award | 1981 | choreografie (Gower Champion) | winnaar |
| Tony Award | 1981 | regie (Gower Champion) | genomineerd |
| Theatre World Award | 1981 | debuut (Wanda Richert) | winnaar |
| Drama Desk Award | 1981 | musical | winnaar |
| Drama Desk Award | 1981 | mannelijke bijrol (Lee Roy Reams) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 1981 | choreografie (Gower Champion) | winnaar |
| Drama Desk Award | 1981 | kostuumontwerp (Theoni V. Aldredge) | winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1984 | musical | winnaar |
| Laurence Olivier Award | 1984 | vrouwelijke hoofdrol (Clare Leach) | genomineerd |
| Laurence Olivier Award | 1984 | aanstormend talent (Clare Leach) | genomineerd |
| Evening Standard Award | 1984 | musical | winnaar |
| John Kraaykamp Musical Award | 2001 | vrouwelijke bijrol (Gerrie van der Klei) | genomineerd |
| John Kraaykamp Musical Award | 2001 | vrouwelijke bijrol (Mariska van der Kolck) | genomineerd |
| John Kraaykamp Musical Award | 2001 | mannelijke bijrol (Hugo Haenen) | genomineerd |
| John Kraaykamp Musical Award | 2001 | aanstormend talent (Angela Schijf) | winnares |
| Tony Award | 2001 | revival musical | winnaar |
| Tony Award | 2001 | vrouwelijke hoofdrol (Christine Ebersole) | winnaar |
| Tony Award | 2001 | vrouwelijke bijrol (Kate Levering) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | vrouwelijke bijrol (Mary Testa) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | decorontwerp (Douglas W. Schmidt) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | kostuumontwerp (Roger Kirk ) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | lichtontwerp (Paul Gallo ) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | choreografie (Randy Skinner) | genomineerd |
| Tony Award | 2001 | regie (Mark Bramble) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2001 | revival musical | winnaar |
| Drama Desk Award | 2001 | vrouwelijke hoofdrol (Christine Ebersole) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2001 | choreografie (Randy Skinner) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2001 | decorontwerp (Douglas W. Schmidt) | genomineerd |
| Drama Desk Award | 2001 | kostuumontwerp (Roger Kirk ) | genomineerd |
| Media | ||||
| Castalbums | ||||
 |
Originele Broadway cast | 1CD | Engels | 1980 |
 |
Originele Nederlandse cast | 1CD | Nederlands | 2000 |
 |
Revival Broadway cast | 1CD | Engels | 2001 |
| Film | ||||
 |
Originele film soundtrack | 1CD | Engels | 1933 |
 |
Film | DVD | Engels | 1933 |
| Overigen | ||||
 |
Songs from..., studio cast | 1CD | Engels | |
 |
Studia Cast | 1CD | Engels | |
 |
Karaoke | 1CD | Engels |